Film üç bölümde ilerliyor ve her bölüm yasın başka bir kurumla karşılaşmasını anlatıyor: önce aile, sonra mahkeme, sonra tek başına kalan kişi. Akın adaleti bir sonuç olarak değil bir prosedür olarak gösteriyor; duruşma sahnelerindeki soğukluk, ilk bölümdeki dağılmanın karşılığı olarak duruyor.
The film moves in three parts, each showing grief meeting a different institution: the family, then the court, then the person left alone. Akın presents justice as a procedure rather than an outcome; the coldness of the courtroom scenes stands as the counterweight to the collapse in the opening.
La película avanza en tres partes y cada una muestra el encuentro del duelo con una institución distinta: la familia, después el tribunal, después la persona que se queda sola. Akın presenta la justicia como procedimiento y no como resultado; la frialdad de las escenas judiciales es el contrapeso del derrumbe inicial.
