Anne sürekli taşınıyor, kızı bir yere ait olmayı deniyor ve inanç bu çekişmenin aracı hâline geliyor. Benjamin altmışları bir dönem tasviri olarak değil bir ev içi gerilim olarak kullanıyor; komedi ile hüzün aynı sahnede yan yana duruyor.
The mother keeps moving house, the daughter tries to belong somewhere, and faith becomes the instrument of that tug of war. Benjamin uses the sixties not as period description but as domestic tension; comedy and sadness stand side by side within the same scene.
La madre no deja de mudarse, la hija intenta pertenecer a algún sitio y la fe se convierte en el instrumento de ese tira y afloja. Benjamin usa los sesenta no como retrato de época sino como tensión doméstica; la comedia y la tristeza conviven en la misma escena.
