Ülke odası
Norveç
Norveç sinemasını devlet kurdu. Devlet parasıyla beslenen bir fon yıllarca yerli filmi ayakta tuttu, seyirci payı yavaş yavaş yükseldi, ve ülke kendi hikâyelerini anlatmayı öğrendi — ama aynı yıllarda en yetenekli yönetmenlerinden altısı Hollywood'a gitti. Sinema kuruldu, kadro dağıldı.
Devletin kurduğu bir sinema kime ait olur?
1920 → 2025

Fante-Anne
Norveç sessiz sinemasının ayakta kalan az sayıdaki filminden biri. Bir köy hikâyesi, dağ, ve ülkenin kendi manzarasını ilk kez perdede görmesi. Otuz yıl sonra bir sal Pasifik'i geçiyor ve Norveç'in adı ilk kez dünyada duyuluyor.

Kon-Tiki
Bir bilim adamının kendi yolculuğunu çektiği amatör kayıt Oscar aldı. Norveç'in ilk uluslararası başarısı bir film değil, bir belgeydi. Yedi yıl sonra savaş, ilk kez bir kaçış hikâyesi olarak anlatılıyor.

Nine Lives
On iki kişilik ekipten tek kişi kurtuldu ve Norveç bu hikâyeyi savaştan on iki yıl sonra çekti. Ülkenin Oscar'a aday gösterilen ilk filmi. Sonraki on dört yılda kamerayı bir kadın alıyor.

Rape
Anja Breien ilk uzun metrajını mahkeme salonunda kurdu ve film Cannes'a gitti. Norveç'te kadın yönetmenlerin başlangıcı bu tarihe konuluyor. Dört yıl sonra aynı yönetmen yirmi bir yıl sürecek bir işe başlıyor.

Wives
Üç kadın okul buluşmasından sonra eve dönmüyor. Breien aynı oyuncularla filmi iki kez daha çekti ve arada yirmi bir yıl geçti. Seksenlerin sonunda kuzeydeki topraklar ilk kez kendi diliyle konuşuyor.

Pathfinder
Sami dilinde çekilen ilk uzun metraj ve Oscar adayı. Norveç sineması ülkenin kuzeyinde başka bir halkın yaşadığını bu filmle kabul etti. Beş yıl sonra bir oyuncu kameranın öbür tarafına geçiyor.

Sofie
Liv Ullmann ilk filmini yönetti ve konusunu Oslo'nun Yahudi cemaatinden aldı. Bergman'ın oyuncusu artık kendi filmini yapıyordu. Beş yıl sonra kuzeyde güneş batmıyor ve bir polisiye başlıyor.

Insomnia
Norveç türü coğrafyasından çıkardı: gece olmadığı için saklanacak yer yok. Amerika filmi beş yıl sonra yeniden çekti. Yeni yüzyılda Oslo'da iki genç yazar olmak istiyor.

Reprise
Joachim Trier'in ilk filmi ve son yirmi yılın Norveç sinemasının altında duran şey. Bundan sonra çekilen her çağdaş film bir yerinden buraya bağlanıyor. İki yıl sonra devlet ülkenin o güne dek en pahalı filmini finanse ediyor.

Max Manus: Man of War
Direniş kahramanı elli yıl kitaplarda kaldıktan sonra perdeye geldi ve geniş bir seyirciyle buluştu. İşgal hafızası burada büyük bütçeye kavuştu. İki yıl sonra bir ekip ormanda kamera açıyor ve internet bunu dünyaya taşıyor.

Troll Hunter
Ulusal masal bir sahte belgesele dönüştü ve film dışarıda beklenmedik bir izleyici buldu. Øvredal birkaç yıl sonra Hollywood'daydı. Ertesi yıl bir gerilim filmi aynı kapıyı bir kez daha açıyor.

Headhunters
Nesbø uyarlaması Norveç türünün dışarıya en çok satılan örneği oldu. Tyldum iki yıl sonra ülkeyi terk etti ve bir daha Norveççe çekmedi. Üç yıl sonra senarist kendi filmini çekiyor.

Blind
Eskil Vogt yıllarca Trier'le birlikte yazdıktan sonra ilk filmini yaptı ve gerçekle hayal arasındaki sınırı bilerek sildi. Sundance'ta senaryo ödülü aldı. Bir yıl sonra bir dağ yamacı kopuyor ve tür yeniden coğrafyaya dönüyor.

The Wave
Norveç kendi felaket filmini çekti ve konusunu uydurmadı — Geiranger'daki yamaç gerçekten ölçülüyor. Uthaug iki yıl sonra Hollywood'daydı. Dokuz yıl sonra bir toplantı odası bütün ülkeyi durduruyor.

Armand
İlk filmiyle Cannes'da altın kamerayı aldı ve konusu iki çocuk hakkında bir suçlama. Liv Ullmann'ın torunu Norveç sinemasına üçüncü kuşak olarak girdi. Ertesi yıl ülke yedi adaylıktan sonra ilk kez kazanıyor.

Sentimental Value
Norveç'in ilk Uluslararası Film Oscar'ı. Zincir bir bilim adamının salıyla başladı ve bir yönetmenin kendi kızlarıyla hesaplaşmasında bitiyor — arada yüz beş yıl var.
Bu odadaki yönetmenler


