
Sayı 2
JUSTICE
ADALET
Adalet her zaman hak ettiğimizi vermez. Bazen yalnızca hesabı kapatır.
Sinema bu boşluğu sever. Mahkeme salonunda, bir jüri odasında, kasabanın tozlu ana caddesinde hep aynı soruyu sorar: kural bittiğinde geriye ne kalır?
Bu sayıda kimse kesin bir cevap vermiyor. Yargıçlar yanılıyor, katiller kendi hükümlerini veriyor, bazı davalar hiç kapanmıyor. Biz de onların peşinden gidiyoruz.
Bu sayının filmleri

Clint Eastwood · 1992

Krzysztof Kieślowski · 1988

Martin Scorsese · 1991

Bong Joon-ho · 2003

Asghar Farhadi · 2011

Justine Triet · 2023

Clint Eastwood · 1992

Krzysztof Kieślowski · 1988

Martin Scorsese · 1991

Bong Joon-ho · 2003

Asghar Farhadi · 2011

Justine Triet · 2023
MAHKEME
Bir oda, birkaç sandalye, bir karar. Mahkeme filmleri gerçeği bulmaya çalışır ama çoğu zaman yalnızca kimin daha iyi anlattığını öğreniriz. Bu yedi filmde salon bir sahneye dönüşüyor ve seyirci, istese de istemese de jürinin yerine oturuyor.
KANUN YETMEYİNCE
Mahkeme bir yere kadar gelir, sonra kapıyı kapatır. Bu filmlerdeki insanlar o kapının önünde beklemez. Kendi hükümlerini verirler ve film boyunca bu hükmün bedelini öderler.
ÇÖZÜLEMEYEN
Bazı dosyalar açık kalır. Katil bulunmaz, bulunsa da yakalanmaz, yakalansa da hiçbir şey değişmez. Bu filmler cevabı değil, cevapsız kalmanın insana ne yaptığını anlatıyor.
SİSTEM
Bazen suçlu bir kişi değil, bir düzendir. Bir kilise, bir ordu, bir polis teşkilatı, bir şirket ya da bir şehrin belediyesi. Bu filmlerde tek bir insan bütün bir yapının karşısında duruyor ve çoğu zaman yapı kazanıyor.
VİCDAN
Mahkemenin vereceği karar bir yana, insanın kendi içinde verdiği karar bir yana. Bu filmlerde suç belli, kimin yaptığı da çoğu zaman belli. Belirsiz olan, bunun karşısında ne hissetmemiz gerektiği.
SINIR
Kanunun henüz gelmediği ya da çoktan çekildiği yerler. Şerif uzakta, mahkeme bir günlük yol ötede. Burada adalet, o gün kimin silahının daha hızlı olduğuna bakar. Sayı da burada, rüzgârın ve tozun içinde kapanıyor.
İNTİKAM
Sayının geri kalanında adalet aranıyor. Bu odada aranmıyor, alınıyor. Altı film, intikamın hiçbir zaman anlatıldığı kadar temiz olmadığını gösteriyor.
Bu sayının yönetmenleri

Clint Eastwood
Önce kuralı çiğneyen adamı oynadı. Dirty Harry'nin müfettişi, kanunun yavaş kaldığı yerde kendi kararını veriyordu ve seyirci ona alkış tutuyordu. Eastwood o alkışı yıllarca taşıdı.
Sonra kamera arkasında aynı soruyu tersinden sormaya başladı. Unforgiven'da öldürmenin bir ağırlığı vardı, Mystic River'da yanlış hüküm geri alınamıyordu, Changeling'de devlet yanılıyordu. Juror #2'de ise soru bir jüri üyesinin kendi vicdanına döndü. Bir oyuncu olarak kurduğu efsaneyi bir yönetmen olarak söktü.

Martin Scorsese
Little Italy'nin sokaklarında büyüdü; kilise bir köşede, suç öbür köşedeydi. Filmlerinin hepsinde bu iki köşe arasında gidip gelen insanlar var: günah işleyen, kefaret arayan, kendini kurtarıp kurtaramayacağını bilmeyen insanlar.
Cape Fear bu sorunun en karanlık hâli. Eski bir filmi yeniden çekerken iyi adamı daha az iyi, kötü adamı daha haklı kıldı. Avukat Sam Bowden'ın ailesini korumaya çalışırken yaptıkları, Max Cady'nin yaptıklarından ne kadar uzak? Scorsese bu soruya cevap vermez, nehrin ortasında bırakır.

















































