Etiketler
tüketim-toplumu

İki çocuk televizyon istiyor ve konuşmayı kesiyor. Ozu'nun en neşeli filmi — ve altında iletişimsizlik üzerine ciddi bir düşünce.

Amerikan filmlerinden devşirdiği hayallerle genç bir kadın, iki sevgilisi soyup öldürsün diye zengin erkekleri tuzağa çeker. Tüketim çağının boş, buz gibi bir şiddeti; ne öfke ne tutku, yalnız hesap.

Paris'in yeni toplu konutlarında yaşayan bir ev kadını, faturaları ödemek için fuhuşa başlar.

Bir reklamcının boynunda çıkan çıban konuşmaya başlar ve giderek onun yerine geçmeyi ister.

Bir kamp arabası fuara yetiştirilmeye çalışılır; yol boyunca hiçbir şey planlandığı gibi gitmez.

Bir adam eve gelir, kendine yemek yapar ve mutfakta bulduğu tabancayla akşamını geçirir.

Ev, içindeki cihazlarla ölçülüyor; yeni gelen televizyon bir konfor değil bir mevki. Mendonça Filho orta sınıfın kendini nesnelerle tarif edişini soğukkanlı bir gözlemle çekiyor, evdeki işçinin bakışını da aynı kadraja koyuyor.

Bir manken ajansında poz, seçme ve reklam çekimi saatlerce sürüyor; Wiseman bu tekrarın kendisini gösteriyor. Güzelliğin nasıl üretildiği, bir beden üzerinde ne kadar iş harcandığıyla ölçülüyor.

Lüks bir mağazanın satış katı ile yönetim toplantıları aynı filmde yan yana duruyor. Wiseman hiyerarşiyi açıklamıyor; kimin kime nasıl konuştuğu, birkaç sahne sonra kendiliğinden anlaşılıyor.


