Etiketler
kara komedi

İki kasap yanlışlıkla insan eti satıyor ve müşteriler lezzetine bayılıyor; kimse dehşete kapılmıyor, film de kapılmıyor.

İki kardeş babalarını aramak için bir adaya gidiyor ve orada üç kardeş daha buluyorlar; film gittikçe tuhaflaşıyor ve hiçbir şeyi açıklamıyor.

Cezalandırılarak bataklık bir kasabaya gönderilen polis, oranın kendi adaleti olduğunu öğreniyor. Danimarka'nın kendi western'i.

Mektupları okuyup dağıtmayan bir postacı, bir kadının hayatına gizlice giriyor. Oslo'nun kirli tarafı, kara mizahla.

Avukat yalnız acındığında mutlu oluyor ve acınmak için yeni sebepler üretmeye başlıyor. Ton hiç yükselmiyor.

Bir doğum günü sihir numarası otoriter babayı tavuğa çevirince, görünmez karısı nihayet öne çıkıp aileyi ayakta tutmak zorunda kalır. Absürtlüğün ataerkinin sessiz ağırlığını çıplaklaştırdığı, ifadesiz bir Mısır masalı.

Bir dizi bağımsız sahne, savaşın çürüttüğü işgal altındaki Doğu Ukrayna'da propaganda, yolsuzluk ve gündelik dehşeti resmeder. Loznitsa grotesk mizahı belgeselvari kesinlikle birleştirerek gerçeğin sahnelendiği bir bölgeyi anlatır.

Uzun zaman önce onları terk eden babalarının Lüksemburg'da hasta olduğunu öğrenen ikiz kardeşler, çok farklı beklentilerle onu bulmaya koyulur. Lukich, hüzünle komediyi renkli, deadpan bir üslupla harmanlayarak baba özlemini tragikomik bir yol hikâyesine dönüştürür.

Tek gecede birkaç tür birden geçiyor: suç, komedi, dövüş ve bir anlığına animasyon. Miike bu geçişleri yumuşatmıyor; tempoyu yükselterek şiddeti neredeyse bir slapstick düzenine oturtuyor ve aşk hikâyesini tam ortasında sağlam tutuyor.

Yas burada bir duygu değil bir arayış: adam kendini hissedebileceği tek eşiği bulmuş ve oraya dönüyor. Valkeapää ilişkiyi kışkırtma olarak değil bakım olarak çekiyor; sertlik arttıkça film daha şefkatli hâle geliyor.




İspanya'da çöle kurulmuş bir set: tepeden savaş uçakları geçiyor ve ses kaydı kullanılamaz hâle geliyor, sonra gökyüzü kararıyor, sel ekipmanı sürükleyip götürüyor. Gilliam'ın yüzü her sahnede biraz daha soluyor.


