Etiketler
ekoloji

Yer altında kurulmuş bir düzen, yaşlılığı bir kaynak sorunu olarak tanımlıyor ve aile bunu kendi mutfağında tartışmak zorunda kalıyor. Altın bilim kurguyu gösterişten uzak tutuyor: mesele gelecek değil, bir kararın aile içinde nasıl meşrulaştırıldığı.

Miyazaki'nin en sert filmi. Doğa ile insan arasında kimse tam haklı değil; kan var, öfke var ve kolay bir çözüm yok.

Kirlenmiş bir dünyada zehirli orman ve barışı arayan bir prenses. Miyazaki'nin ekolojik düşüncesi burada başlıyor; Ghibli bu filmden doğdu.

Kaçak bir çocuk, bitmeyen yağmurun altındaki Tokyo'ya düşer ve bulutları aralayabilen bir kızla tanışır. Yerinde durmayan bir şehre — ve gökyüzüne — karşı ilk aşk.

Denize ve içinde süzülen canlılara sözsüz bir dalış — devasadan tuhafa. Hem gösteri hem de sessiz bir uyarı olarak çekilmiş doğa.

Yürüyemeyen bir asker, uzak bir ayda başka bir bedene, başka bir dünyaya uyanır. Emirle vicdan arasında, bir gezegenin nefesini keşfeder.

Kırk yıl boyunca açlığı, savaşı ve göçü fotoğraflayan Sebastião Salgado'nun arşivi; sonunda objektifini insandan toprağa çeviriyor.

Gizemli yaralarla kaplı bir kadın, kardeşi tarafından Palawan boyunca taşınır; folklor ve manzara etine sızarken şifacılar arar. Kanakan-Balintagos, bir adanın ekolojisini ve atalara olan borcu, yaralı bir yurdun yavaş, lirik bir meseline dönüştürür.

Ağaçlandırmanın ülkesinin geleceği olduğuna inanan genç bir orman görevlisi, açgözlü amirleriyle köylülerin bilgeliği arasında kalır.

Ölmekte olan bir kadın ve tuhaf bir çocuk, kırsal bir cennete zehrin sızdığı günü parça parça yeniden kurar. Llosa, Samanta Schweblin'i annelik, mesafe ve göremediğimiz şeyler üzerine yavaşça sıkılan bir dehşete uyarlar.

Eylemin kendisi filmin ortasında bitiyor; geri kalanı sessizliğin nasıl taşınacağıyla ilgili. Reichardt gerilimi müzikle değil bekleyişle kuruyor ve inanç ile suç arasındaki mesafeyi tek bir bakışa sığdırıyor.

Eylem bir soygun filmi gibi planlanıyor ve film bu türü bilerek seçiyor; herkesin gerekçesi ayrı ayrı gösteriliyor. Goldhaber tartışmayı sahneye taşımak yerine el işine bağlıyor: kablo, varil, zamanlama.




