Etiketler
film-yapımı

Yönetmen kamerayı kendi babasına çeviriyor ve film ilerledikçe çektiği şeyin bir parçası hâline geliyor. Belgesel ile kurgu arasındaki sınır burada bir üslup oyunu değil, ailenin içindeki yetki sorusu: kim kimi anlatıyor, kimin izniyle. Yıkılacak bir apartman bu soruya bir takvim veriyor.

Belgesel bir yönetmenin filmlerini değil, o filmleri çekebilmek için verdiği uğraşı anlatıyor: yapımcı bulmak, işi sürdürmek, bağımsız kalmak. Güreli anlatıcıyı öne çıkarmıyor; sinema tarihi burada bir başarı listesi değil, bir çalışma günlüğü.

Çekim başlamadan önceki hazırlık, filmin kendisi kadar hiyerarşi barındırıyor. Yıldız kamerayı işin mutfağına çevirip kimin söz sahibi olduğunu sessizce ölçüyor.

Ucuz bir zombi filmi gibi başlıyor — sonra perde arkasına geçiyoruz ve her şey yerine oturuyor. Güldüren, ısıtan, alkışlatan bir kurgu şakası.

Bir senarist, uyarlayamadığı kitabı uyarlarken kendini senaryonun içinde bulur. Kaufman imkânsız bir bilmeceyi filme çevirmiş — ve kazanmış.

Bir ses mühendisi, İtalyan bir korku filminin karanlığında yavaşça kayboluyor. Strickland dehşeti asla göstermez — sadece duyurur, ve bu daha da beter.

Bir hırsız ve bir dedektif, LA'de bir cinayete bulaşır. Zeki, hızlı, esprili bir kara komedi.

Ennio Morricone'nin hayatı ve dehası üzerine kapsamlı bir belgesel. Coşkulu, bilgilendirici, sevgi dolu.

Sinema tarihinin en 'kötü' yönetmeninin tutkulu portresi. Burton'dan sıcak, komik, dokunaklı.

Wilder'dan, unutulmuş bir yıldız ve Hollywood'un karanlık yüzü. Kara, keskin, zamansız bir klasik.

Sinemanın en neşeli müzikali: sessiz filmden sesliye geçişin eğlenceli hikâyesi. Coşkulu, zamansız.

Makhmalbaf'tan, gerçek ve kurmacanın iç içe geçtiği İranlı bir başyapıt. İnce, şefkatli, yenilikçi.

Preston Sturges'ten, komedinin değeri üzerine zekâ dolu bir Hollywood hicvi. Esprili, keskin, sıcak.

Bir senarist, karısı ve Capri'de çekilen bir film. Godard evliliğin çözülüşünü Bardot'nun sırtıyla anlatıyor; Delerue'nün müziği kalp kırıyor.

Bir film çekiliyor ve her şey ters gidiyor. Truffaut'nun sinemaya aşk mektubu; yönetmeni yine kendisi oynuyor.

Kimsenin okumadığı bir şairin ölümünden sonra ünlenmesi. Guru Dutt kendi hayatını çekmiş gibi; Hindistan sinemasının en acı filmi.

Bir film çekimi sırasında gerçek bir aşk. Kiarostami üçlemesinin son halkası; final planı beş dakika sürüyor ve nefesini tutuyorsun.

Bir oyuncu rol için her şeyi kabul ediyor ve sonra ne olduğunu hatırlayamıyor. Başrol oyuncusu senaryoyu da kendi yazdı ve kendi deneyimine dayanıyor.

Bir çocuğun kamerayla tanışması ve o kameranın ailesinde gördüğü çatlaklar. Büyümenin ve bakmanın aynı anda öğrenildiği bir hatıra.

Amatör bir çekim ekibi, bir yakuza savaşı ve sönmekte olan bir yıldız, tek bir kanlı film platosunda çarpışır. Sinema aşkı, çılgın ve coşkulu bir sesle.
