Etiketler
anne-kız

Bir anne, kızı için her şeyi feda eder ve karşılığında hiçbir şey alamaz. Curtiz melodramı kara filmle harmanlıyor; Joan Crawford'un zirvesi.

Gerwig'in ilk solo filmi. Anne ile kız arasındaki o özel gerilim — sevgi ile boğulma arasındaki ince çizgi — hiç bu kadar doğru yazılmamıştı.

Bir fırtına, eski bir televizyon ve on yılları aşıp bir çocuğa ulaşan bir kadın — ta ki onu kurtarmak, uyandığı hayatı yeniden dizene kadar. Kayan bir zeminde kurulmuş bir gerilim.

İşçi sınıfından bir patenci, annesi, evliliği ve basın çevresini sararken buzun üstüne tırnaklarıyla tutunur. Herkesin farklı anlattığı bir skandalın yeniden oynanışı.

Japon anne, Çinli kız, ve ikisinin de kendini yabancı hissettiği bir Hong Kong. Ann Hui kendi ailesini anlatıyor.

Üniversiteyi bitiren bir kız, annesinin evine döner ve hiçbir şey yapmadan bir yaz geçirir.

Dul bir kadın ile siyah hizmetçisi birlikte iş kurar; kızlarının kim olduğu sorusu ikisini de böler.

Bremen ile İstanbul arasında altı kişi birbirini arıyor; buluşmalar hep bir gün geç ya da bir sokak ötede kalıyor.

Bask kırsalında sekiz yaşında bir çocuk kendini nasıl adlandıracağını arıyor; aile üç kuşak boyunca buna hazırlıksız yakalanıyor.

Hafızasını kaybeden bir şarkıcı ile onu taklit ederek geçinen hayranı; melodram burada duygusundan arındırılıp iskeletiyle gösteriliyor.

Yirmi yıl hapis yatan Faten tahliye olur ama sokağa çıkma yasağı onu kızıyla bir geceye hapseder. Örtülü sorular yeni bir yargılamaya dönüşür.



Bir anı kitabı ailenin hangi hatırayı kabul ettiğini tartışmaya açıyor; sette oynanan rol ile evdeki rol birbirine karışıyor. Kore-eda kavgayı yükseltmiyor, bunun yerine kimin hangi cümleyi hatırladığını izliyor.

Anne ile kızın etrafında yasa, din ve komşuluk aynı anda çalışıyor; çözüm hep birinin sessizce yardım etmesinden geçiyor. Haroun dayanışmayı büyük jestlerle değil kapı aralıklarında kurulan küçük anlaşmalarla gösteriyor.

Teşhis konulamayan bir hastalık, anne ile kız arasındaki bağı hem kuruyor hem çürütüyor. Lenkiewicz sıcağı ve denizi bir tatil dekoru gibi değil, düşünmenin zorlaştığı bir ortam gibi kullanıyor; bağımlılık burada iki taraflı.

Anne sürekli taşınıyor, kızı bir yere ait olmayı deniyor ve inanç bu çekişmenin aracı hâline geliyor. Benjamin altmışları bir dönem tasviri olarak değil bir ev içi gerilim olarak kullanıyor; komedi ile hüzün aynı sahnede yan yana duruyor.


