Etiketler
terör

11 Eylül'ün tek bir uçağında, gerçek zamanda. Sömürüden kaçınan, sarsıcı bir dürüstlükte yeniden canlandırma.

Buñuel'in son filmi. Aynı kadını iki farklı oyuncu oynuyor ve kimse bunu fark etmiyor — arzunun ne kadar keyfi olduğunun kanıtı.

Bir sinema salonu işletmecisi ve bomba taşıyan çocuk. Hitchcock daha sonra o sahne için "seyirciyle sözleşmeyi çiğnedim" diye pişmanlık duydu.

IRA militanı, rehin aldığı asker ve Londra'da bir sır. Jordan türü sürekli değiştiriyor; senaryo Oscar kazandı.

Münih katliamının intikamı ve bedeli. Spielberg burada rahatlatmıyor — misilleme ekibi yavaş yavaş kendini kaybediyor.

Nablus'ta iki arkadaşa aynı gün için bir görev verilir. Film onları haklı çıkarmıyor da, mahkûm da etmiyor.

1969'da genç militanlar ABD büyükelçisini kaçırır. Kaçıranların da rehinenin de insan olduğu dört gün.

Bir suikast sonrası kaçarken yaralanan radikal Ali, kendisini bağrına basan seküler bir Kahire ailesinin yanında inançlarıyla yüzleşir.




Belfast'ta hapisten çıkan eski bir IRA mahkûmu, boksçu kimliğine ve yasak bir aşka dönmeye çalışır. Jim Sheridan'ın Sorunlar döneminde geçen sert dramı.

Vahşi bir saldırının ardından genç göçebe Sira kaderine boyun eğmeyi reddeder ve Sahel'i kasıp kavuran cihatçı teröre karşı tek başına direnir. Apolline Traoré bölgeden gelen haberlere feminist bir karşı-ses kurar.

Genç bir öğretmen, sınıfına bomba koymayı reddedince teröristlerin hedefi olur. Bachir-Chouikh'in ilk filmi, kara on yılın gündelik dehşetini bir kadının gözünden, süslemeden anlatır.

Kazablanka'nın teneke mahallesinde büyüyen iki kardeş, futboldan çaresizliğe, oradan 2003 saldırılarına uzanan bir yolda. Ayouch bir terör olayının değil, ona giden çocukluğun izini sürer.

Film üç bölümde ilerliyor ve her bölüm yasın başka bir kurumla karşılaşmasını anlatıyor: önce aile, sonra mahkeme, sonra tek başına kalan kişi. Akın adaleti bir sonuç olarak değil bir prosedür olarak gösteriyor; duruşma sahnelerindeki soğukluk, ilk bölümdeki dağılmanın karşılığı olarak duruyor.

Eylemin kendisi filmin ortasında bitiyor; geri kalanı sessizliğin nasıl taşınacağıyla ilgili. Reichardt gerilimi müzikle değil bekleyişle kuruyor ve inanç ile suç arasındaki mesafeyi tek bir bakışa sığdırıyor.

Eylem bir soygun filmi gibi planlanıyor ve film bu türü bilerek seçiyor; herkesin gerekçesi ayrı ayrı gösteriliyor. Goldhaber tartışmayı sahneye taşımak yerine el işine bağlıyor: kablo, varil, zamanlama.



