Etiketler
işkence

Bir oda, zincirli iki adam ve hayatta kalmanın kirli bir bilmecesi. Küçük bütçesinden çok daha etkili.

Sinemanın en zor filmi olabilir. Pasolini Sade'ı faşizme uyarlıyor; iktidarın bedenle ne yaptığını gösteriyor. Çoğu kişi bitiremiyor — ve haklılar.

Sertleşmiş bir komutan sokakların üstüne yükselir, ama çürümenin siyasete, basına ve polise dek işlediğini görür. Kendini yiyip bitiren bir şehrin öfkeli anatomisi.

Bir adamın son on iki saati, gözünü kırpmayan bir et ve kan diliyle anlatılır. Dayanma ve acı olarak sahnelenmiş bir adanmışlık.

Japon işgali altında ölen şair Yun Dong-ju ile kuzeni. Siyah beyaz, düşük bütçe, yüksek sesle konuşmuyor.

Siyasi bir görüşü olmayan fotoğrafçı, Cenevre'de Cezayir bağımsızlığına karşı yürütülen gölge savaşa çekilir.

Elli yıllarda Çekoslovakya'da sadık bir parti üyesi olan bakan tutuklanır ve itiraf etmesi beklenir.

Güney Amerika'da görevli bir Amerikalı yetkili kaçırılır; sorgusu bir ülkenin nasıl yönetildiğini açığa çıkarır.

Bin Ladin'in on yıllık takibi bir analistin gözünden; film süreci anlatır, sonucu kutlamaz.

Ocak 2011'de Tahrir Meydanı dolarken, münzevi bir yazılımcı, bir devlet televizyonu sunucusu ve bir işkence hücresinin hatırası kesişir. İbrahim El Batout devrimi içeriden çeker; özel korkunun kamusal hesaplaşmayla buluştuğu yerden.

Nasır dönemi Kahire'sinde bir kafede buluşan üç genç arkadaş, devletin güvenlik aygıtının tutuklama ve işkence çarkına kapılır. Naguib Mahfouz uyarlaması; korku ve ihanete uğramış ideallerle yakıcı bir hesaplaşma.

Yeni evli kriminoloji öğrencisi Peping, bir gece karanlık bir minibüsün içinde, borçlu bir kadının kaçırılışına, tecavüzüne ve parçalanışına tanık olur ve hiçbir şey yapamaz. Mendoza, seyirciyi o minibüse kilitler; ahlaki felç, çıkışsız bir karanlıkta bedenle hissedilir.

Bir kasaba warlordu, seçim karşıtı genç bir adayı sokaklarda işkenceyle sürükler. De León, gerçek bir siyasi şehitliği çıplak bir öfkeyle sahneler; adaletsizlik burada dayanılmaz derecede somuttur.

Bir kardeşlik locasına girmek isteyen adaylar, aşağılanma ve şiddetin ritüellerinden geçer. Mike de León, hazing törenini Marcos döneminin otoriterliğine dair soğuk bir alegoriye çevirir.

Bir yanlış anlaşılma işkenceye dönüşüyor; dilin kendisi burada sömürgeciliğin aracı. Maldoror kısa filmi bir bildiriye çevirmiyor, sömürgecinin duyma biçimini gösteriyor ve müziği anlatının karşı sesi olarak kullanıyor.


