Fellini gerçeği değil, rüyayı filme alır. Onun dünyasında sınır yoktur — anı ile fantezi, çocukluk ile bugün, sirk ile kilise iç içe geçer. Karnaval alayları, dev kadınlar, soytarılar, denizden çıkan canavarlar onun sahnesinde dolaşır; çünkü Fellini için sinema, bilinçaltının taşıp ekrana döküldüğü yerdir. Bir Fellini filmini anlamaya çalışmak boşunadır — o, anlaşılmak için değil, hissedilmek için yapılmıştır, bir rüya gibi.
Fellini films not reality but the dream. In his world there are no borders — memory and fantasy, childhood and the present, the circus and the church all run into each other. Carnival processions, giant women, jesters, monsters rising out of the sea wander across his stage, because for Fellini cinema is the place where the unconscious overflows onto the screen. Trying to understand a Fellini film is pointless — it was not made to be understood but to be felt, like a dream.
Fellini no filma la realidad sino el sueño. En su mundo no hay fronteras — el recuerdo y la fantasía, la infancia y el presente, el circo y la iglesia se entrelazan. Desfiles de carnaval, mujeres gigantes, bufones, monstruos que salen del mar recorren su escenario, porque para Fellini el cine es el lugar donde el inconsciente se desborda sobre la pantalla. Intentar entender una película de Fellini es inútil — no se hizo para entenderla sino para sentirla, como un sueño.
İtalyan taşrasından, Katolik suçluluğundan, bir gösteri dünyasının büyüsünden beslenir. Erken döneminin hüzünlü gerçekçiliğinden o taşkın, gösterişli, otobiyografik karnavala geçişi, sinemanın en cesur dönüşümlerinden biridir. Nostalji ile alay, melankoli ile şenlik onun elinde aynı anda var olur. Fellinivari sözcüğü bir sıfat haline geldiyse sebebi budur: kimse hayatın o tuhaf, acı tatlı, abartılı şovunu onun kadar coşkuyla kutlamadı. Onu izlemek, bir başkasının rüyasında gezinmektir.
He feeds on the Italian provinces, on Catholic guilt, on the enchantment of a world of spectacle. His move from the melancholy realism of the early years to that overflowing, flamboyant, autobiographical carnival is one of the boldest transformations in cinema. Nostalgia and mockery, melancholy and celebration exist at the same time in his hands. If the word Felliniesque became an adjective, this is why: nobody else celebrated life's strange, bittersweet, overblown show with such delight. To watch him is to walk about inside someone else's dream.
Se alimenta de la provincia italiana, de la culpa católica, del encantamiento de un mundo de espectáculo. Su paso del realismo melancólico de los primeros años a ese carnaval desbordante, exuberante y autobiográfico es una de las transformaciones más audaces del cine. La nostalgia y la burla, la melancolía y la fiesta conviven en sus manos. Si la palabra felliniano se volvió un adjetivo, es por esto: nadie más celebró con tanto gozo ese espectáculo extraño, agridulce y desmesurado que es la vida. Verlo es pasearse dentro del sueño de otro.
Ülke: İtalya
Country: Italy
País: Italia
← YönetmenlerDirectorsDirectores