Savaşın ayırdığı iki kişi aynı binada karşılaşıyor ve kimse kimseyi tanımıyor; film bunu trajedi yapmak yerine hız yapıyor. Tsui Hark şehri bir sahne gibi kullanıyor, kapılar açılıp kapandıkça komedi kendini yeniden kuruyor.
Two people separated by war meet again in the same building without recognising each other, and the film makes speed out of this rather than tragedy. Tsui Hark uses the city like a stage, and with each door opening and closing the comedy rebuilds itself.
Dos personas separadas por la guerra vuelven a encontrarse en el mismo edificio sin reconocerse, y la película hace de ello velocidad en lugar de tragedia. Tsui Hark usa la ciudad como un escenario, y con cada puerta que se abre y se cierra la comedia se rehace.
