Ağzı tam anlamıyla eksik olan çekingen bir animatör, ailesinin asla adlandırmadığı bir çocukluk travmasına doğru geri çekilir; hikâye tümüyle şefkatli rotoskop animasyonuyla anlatılır. Carl Joseph Papa, uzaylı kaçırmasını, istismarın bizi silmeye zorladığı benlik parçaları için bir metafora dönüştürür.
A shy animator who is literally missing his mouth is drawn back toward a childhood trauma his family never named, told entirely in tender rotoscoped animation. Carl Joseph Papa turns alien abduction into a metaphor for the parts of ourselves that abuse forces us to erase.
Un animador tímido al que literalmente le falta la boca es arrastrado hacia un trauma infantil que su familia nunca nombró, contado enteramente en tierna animación rotoscópica. Carl Joseph Papa convierte la abducción alienígena en una metáfora de las partes de nosotros mismos que el abuso nos obliga a borrar.
