Ülke odası
Arjantin
Bir ülke kendi çöküşünü nasıl çeker?
Para bittiğinde sinema neden daha iyi olur?
2001'de Arjantin'de beş devlet başkanı on iki gün içinde değişti.
O yıllarda çekilen filmler ülkenin en iyileri sayılıyor.
Arjantin sineması bir felaketler dizisiyle birlikte yazıldı.
1976'da askerî darbe oldu ve yedi yıl sürdü. Otuz bine yakın insan kayboldu. Yönetmenlerin bir kısmı öldürüldü, bir kısmı kaçtı, kalanlar sansürle çalıştı.
1983'te demokrasi geldi ve ilk yapılan şey olan biteni anlatmak oldu. Sonra seksenlerin hiperenflasyonu, doksanların özelleştirmeleri, 2001'in çöküşü.
O çöküş bu odanın merkezinde.
Aralık 2001'de bankalar mevduatı dondurdu, insanlar sokağa döküldü, on iki günde beş devlet başkanı değişti. Ülkenin yarısı yoksulluk sınırının altına indi.
Devamını oku
Aynı yıllarda Yeni Arjantin Sineması diye anılan şey ortaya çıktı. Genç yönetmenler para olmadığı için küçük filmler çekti: az oyuncu, gerçek mekân, doğal ışık, uzun plan. Devlet parası azalınca büyük prodüksiyon da bitti ve geriye asıl mesele kaldı.
Bu odada otuz sekiz film var ve on üçü 1999 ile 2009 arasında çekilmiş. Bir ülkenin en zor on yılı, sinemasının en verimli on yılı.
Lucrecia Martel bu dönemin merkezinde. Dört filmi var ve dördü de aynı şeyi yapıyor: bir aile toplanıyor, bir şey oluyor, kimse ondan bahsetmiyor. Kamera duruyor ve bekliyor.
Bugün Arjantin sineması iki koldan gidiyor. Biri Oscar alan büyük yapımlar, öteki dört saatlik deneyler.
İkisi de aynı ülkeden ve ikisi de aynı soruya cevap veriyor.
Zincir

The House of the Angel
Bir malikânede büyüyen bir kız, katı bir anne, bir düello. Torre Nilsson Arjantin sinemasını dünyaya ilk kez duyuran isim — film Cannes'da gösterildi.

Toss Me a Dime
Santa Fe'de çocuklar geçen trenin peşinden koşup para istiyor. Birri öğrencileriyle çekti ve Latin Amerika belgesel sinemasının başlangıcı sayıldı.

Crónica de un niño solo
Bir çocuk ıslahevinden kaçıyor. Favio o sırada oyuncuydu ve ilk filmini çekti; sonra Arjantin'in en sevilen şarkıcısı oldu.

The Hour of the Furnaces
Dört saat, üç bölüm, gizli gösterimler. Film "Üçüncü Sinema" manifestosuyla birlikte dolaştı — Hollywood da Avrupa sanat sineması da reddediliyordu.

Juan Moreira
On dokuzuncu yüzyılda bir gaucho ve onu kovalayan polis. Arjantin'de o güne kadar en çok izlenen film oldu ve Favio efsaneyi bir isyan hikâyesi olarak anlattı.

The Official Story
Bir tarih öğretmeni evlat edindiği kızın kim olduğunu araştırmaya başlıyor. Diktatörlük bittikten iki yıl sonra çekildi ve Arjantin'in ilk Oscar'ını aldı.

Tangos, the Exile of Gardel
Paris'te sürgündeki Arjantinliler bir tango yazmaya çalışıyor. Solanas kendi sürgününü çekti — darbeden kaçmıştı, demokrasi gelince ülkeye döndü.

Pizza, Beer, and Cigarettes
Buenos Aires'te beş genç hırsızlıkla geçiniyor. Film çok az parayla, gerçek sokaklarda, profesyonel olmayan oyuncularla çekildi. Yeni Arjantin Sineması burada başlıyor.

Crane World
Elli yaşında bir vinç operatörü iş arıyor. Siyah beyaz, düşük bütçeli, olaysız. Trapero'nun ilk filmi ve dönemin en etkili işlerinden.

La Ciénaga
Bir yazlık ev, iki aile, bir havuz. Kimse yüzmüyor, herkes içiyor, bir şey olacak gibi duruyor. Martel'in ilk filmi; sesi görüntüden önce tasarladığını söyler ve ses filmin merkezinde durur.

The Holy Girl
Bir otelde bir doktor ve bir genç kız. Martel yakın planı reddediyor; kadraj hep kalabalık ve kimin ne yaptığı hep kısmen görünüyor.

The Headless Woman
Bir kadın arabasıyla bir şeye çarpıyor ve durmuyor. Ne çarptığını film hiç söylemiyor ve kadın da öğrenmek istemiyor. Sınıf körlüğü üzerine yazılmış en sert film.

The Secret in Their Eyes
Emekli bir adalet çalışanı yirmi beş yıl önceki bir cinayeti yazmaya başlıyor. Stadyum sahnesi tek planda ve dijital olarak birleştirildi. Arjantin'in ikinci Oscar'ı.

Wild Tales
Altı kısa hikâye ve hepsinde biri kontrolünü kaybediyor. Arjantin'de gişe rekoru kırdı ve Oscar'a aday oldu.

Zama
On sekizinci yüzyılda bir sömürge memuru tayin bekliyor ve tayin hiç gelmiyor. Martel dokuz yıl film çekmemişti; bu dönüşü oldu.

Trenque Lauquen
Dört saat, iki bölüm, kaybolan bir kadın. Citarella'nın ait olduğu El Pampero grubu kendi parasıyla, kendi zamanında çekiyor — bugünün Arjantin'inde bağımsızlık böyle görünüyor.
Bu odadaki yönetmenler


