Ülke odası
Belçika
Belçika'nın sineması var, Belçika sineması yok. Ülke iki dilde iki ayrı sinema üretiyor ve bu ikisi neredeyse hiç karşılaşmıyor — Flaman tarafı kendi seyircisine çalışıyor, Valon tarafı festivallere gidiyor. Aynı ülke, iki ayrı meslek.
İki dilde çalışan bir ülkenin tek bir sineması olabilir mi?
1966 → 2025

The Man Who Had His Hair Cut Short
Flaman sinemasının başladığı kabul edilen film. Bir öğretmenin takıntısı gerçekle hayali ayırmayı bırakıyor ve ülke ilk kez kendi dilinde bir auteur çıkarıyor. Beş yıl sonra aynı kol gerçekçiliği tamamen bırakıyor.

Daughters of Darkness
Ostend'de sezon dışı bir otel, bir kontes, ve Avrupa'nın en yavaş vampir filmi. Belçika sinemasının tuhaf kolu buradan görünür oluyor. Öbür kolda, Brüksel'de, bir kadın patates soymaya başlıyor.

Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles
Üç gün, bir daire, hiçbir şey kısaltılmadan. Akerman sinemanın neyi göstermeye değer bulduğunu değiştiriyor ve bunu yirmi beş yaşında yapıyor. Flaman tarafında ise seyirci başka bir şey istiyor.

Whitey
Köy romanı, tanıdık yüzler, salonlar dolu. Flaman sineması kendi seyircisiyle ilişkisini burada kuruyor ve bir daha bırakmıyor. On yıl sonra frankofon tarafta bir ilk film Cannes'dan ödülle dönüyor.

Toto the Hero
Yaşlı Thomas doğumhanede karıştırıldığına inanıyor ve bütün hayatını o inanç üzerine kuruyor. Belçika'nın ilk büyük uluslararası çıkışlarından. Ertesi yıl aynı kol çok daha rahatsız edici bir şey deniyor.

Man Bites Dog
Belgesel ekibi bir katili çekerken suç ortağına dönüşüyor. Neredeyse parasız çekildi ve Belçika'nın dışarıda en çok anılan filmlerinden biri oldu. Dört yıl sonra Liège havzasında iki kardeş belgeselden kurmacaya geçiyor.

La Promesse
Kamera omuzda, karakterin arkasında, kesme yok. Dardenne yöntemi burada oturuyor ve otuz yıl boyunca Belçika'nın dışarıya gönderdiği her filmin altında kalıyor. Üç yıl sonra o yöntem Cannes'ın en büyük ödülünü alıyor.

Rosetta
Altın Palmiye. Rosetta yalnızca bir iş istiyor ve film onu bırakmıyor; Belçika'nın uluslararası adı bu filmle kuruluyor. Dört yıl sonra Flaman tarafında bambaşka bir başarı geliyor — festivalden değil, gişeden.

The Memory of a Killer
Alzheimer'lı bir kiralık katil ve Anvers polisiyesi. Flaman tür sineması bu filmle uluslararası bir dil kazanıyor ve seyircisini hiç kaybetmiyor. İki yıl sonra Cannes ikinci Altın Palmiye'yi yine aynı iki kardeşe veriyor.

The Child
Bruno bebeğini satmanın da bir iş olduğunu düşünüyor. İkinci Palmiye ve Belçika'nın Cannes'daki yeri artık kalıcı. Öbür kolda ise yeni bir isim ayyaş bir aileyi komedi olarak anlatıyor.

The Misfortunates
Gunther babası ve amcalarıyla büyüyor ve hepsi içiyor. Flaman sineması burada hem güldüren hem acıtan kendi tonunu buluyor. Aynı yönetmen üç yıl sonra aynı tonu bir yas filmine taşıyor.

The Broken Circle Breakdown
Flaman çiftliğinde bluegrass çalan bir çift ve kaybettikleri kız. Oscar adaylığı Flaman koluna geliyor. Altı yıl sonra Cannes'da yirmi altı yaşında bir Flaman ilk film ödülünü alıyor.

Girl
Kamera bale çalışan Lara'nın bedenine yapışıyor ve film hem övüldü hem sert biçimde tartışıldı. Üç yıl sonra Valon tarafında kamera bu kez çocuk boyuna iniyor.

Playground
Yetmiş iki dakika, tek bir okul bahçesi, ve yetişkinlerin yüzünü hiç görmüyoruz. Dardenne yöntemi yeni bir kuşağa geçmiş. Ertesi yıl Flaman tarafı Cannes'ın ikinci büyük ödülünü alıyor.

Close
İki çocuk arasındaki yakınlık okulda konuşulunca bir şey kırılıyor. Cannes Büyük Ödülü ve Oscar adaylığı — Flaman kolu artık zirvede de var. Üç yıl sonra kardeşler hâlâ aynı havzada, aynı yöntemle çalışıyor.

Young Mothers
Otuz yıl sonra kamera hâlâ omuzda ve hâlâ bir kadının arkasında yürüyor. Zincir başladığı yerde değil, ama aynı yöntemle bitiyor.
Bu odadaki yönetmenler


