Ülke odası
Çin
Kuşaklar numaralandırıldı.
Bir sinema kendi tarihini neden sıraya dizer?
Çin sineması kuşaklarını numaralandıran tek sinemadır.
Beşinci kuşak dünyaya açıldı, altıncı kuşak izinsiz çekti.
Pekin Film Akademisi 1966'da kapandı ve on yıl boyunca kimse film okumadı.
Kültür Devrimi'ydi. Öğrenciler kırsala gönderildi, hocalar çalıştırıldı, stüdyolar durdu. Okul 1978'de yeniden açıldığında sınıflara giren gençler on yıl kaybetmiş insanlardı — çoğu tarlalarda çalışmıştı.
O sınıf 1982'de mezun oldu ve beşinci kuşak diye anıldı.
Numaralandırma buradan geliyor. Öncekiler sayıldığı için değil, bu kuşak kendini öncekilerden ayırmak istediği için.
Chen Kaige, Zhang Yimou, Tian Zhuangzhuang aynı sınıftaydı. Aynı yıl mezun oldular, birbirlerinin filmlerinde çalıştılar ve on yıl içinde Çin sinemasını dünyaya tanıttılar. Zhang Yimou Berlin'de Altın Ayı aldı, Chen Kaige Cannes'da Altın Palmiye.
Devamını oku
Sonra altıncı kuşak geldi ve beşinciyi reddetti.
Beşinci kuşak tarihi çekiyordu — köy, gelenek, kırmızı fener. Altıncı kuşak bugünü çekti: işsizlik, göç, yıkılan mahalleler. Ve devlet izni almadılar.
Jia Zhangke ilk üç filmini yasadışı çekti. Wang Bing dokuz saatlik bir belgeseli kendi kamerasıyla kaydetti. Bu filmler Çin'de gösterilmedi, dışarıda ödül aldı.
Bugün ikisi de değişti. Jia artık izinli çekiyor, Zhang Yimou büyük prodüksiyonlar yapıyor.
Numaralandırma da durdu. Yedinci kuşak diye bir şey yok — belki de sıralamanın işe yaradığı dönem bitti.
Zincir

The Goddess
Şanghay'da bir fahişe oğlunu okutuyor. Ruan Lingyu oynadı; bir yıl sonra yirmi dört yaşında kendini öldürdü ve cenazesine yüz binlerce kişi geldi.

Spring in a Small Town
Yıkık bir evde dört kişi ve gelen bir misafir. Film 1949 devriminden bir yıl önce çekildi, sonra "burjuva" sayılıp unutuldu. Doksanlarda yeniden bulundu ve Çin'in en iyi filmi seçildi.

Yellow Earth
Bir asker halk şarkısı toplamak için köye geliyor. Görüntü yönetmeni Zhang Yimou'ydu — beşinci kuşağın ilk filmi sayılır ve iki adam da o filmden çıktı.

Red Sorghum
Zhang'ın ilk yönetmenlik filmi ve Gong Li'nin ilk filmi. Berlin'de Altın Ayı aldı — Çin'in ilk büyük uluslararası ödülü.

Raise the Red Lantern
Bir konakta dört eş ve her akşam hangisinin kapısına fener asılacağı. Zhang renkleri o kadar denetimli kullanıyor ki her avlu bir hapishane oluyor.

Farewell My Concubine
Elli yıl, iki opera oyuncusu, bir devrim. Cannes'da Altın Palmiye aldı — Çin'in tek Palme'si. Filmden sonra Çin'de kısa süreliğine yasaklandı.

The Blue Kite
Bir çocuğun gözünden Büyük Atılım ve Kültür Devrimi. Tian filmi izinsiz bitirdi, film yasaklandı ve on yıl film çekmesi engellendi.

To Live
Bir ailenin kırk yılı: kumar, savaş, devrim, kıtlık. Cannes'da jüri ödülü aldı ve Çin'de gösterilmesine izin verilmedi. Zhang iki yıl film yapamadı.

Xiao Wu
Bir yankesici ve değişen bir kasaba. Jia bu filmi izinsiz, kendi parasıyla, 16 mm'de çekti. Altıncı kuşak burada başlıyor.

Platform
Bir tiyatro topluluğu on yıl boyunca dağılıyor ve Çin onlarla birlikte değişiyor. Jia hiç yakın plan kullanmıyor — insanlar hep uzakta ve küçük.

Beijing Bicycle
Bir kurye çocuk bisikletini kaybediyor ve onu bulan başka bir çocuk vermek istemiyor. İkisi de aynı bisiklete muhtaç. Berlin'de Gümüş Ayı aldı.

West of the Tracks
Dokuz saat. Kapanmakta olan bir sanayi bölgesi ve orada çalışan insanlar. Wang Bing iki yıl boyunca tek başına, elde kamerayla çekti.

Still Life
Üç Boğaz Barajı için bir kasaba yıkılıyor ve iki kişi kaybettiklerini arıyor. Venedik'te Altın Aslan aldı; filmde bir bina roket gibi havalanıyor ve kimse bunu açıklamıyor.

Black Coal, Thin Ice
Bir polis beş yıl önceki bir cinayete dönüyor. Berlin'de Altın Ayı aldı ve Çin'de de gişe yaptı — ikisini birden başaran az film var.

Long Day's Journey Into Night
Filmin ikinci yarısı tek plan ve elli dokuz dakika sürüyor — üç boyutlu. Seyirciye gözlüğü o anda takması söyleniyor.

An Elephant Sitting Still
Dört saat, bir gün, dört kişi. Hu Bo yirmi dokuz yaşındaydı ve filmi bitirdikten kısa süre sonra öldü. Bu tek uzun metrajı.
Bu odadaki yönetmenler


