Ülke odası
Kolombiya
Bu ülkenin sineması bir manifestoyla değil, bir şakayla başladı. İki yönetmen kamerayı meslektaşlarına çevirdi ve yoksulluğu Avrupa'ya satan film ekiplerini oynadı. Sonradan gelen her şey o şüphenin içinde çekildi: kimin bakma hakkı var, görüntü kime gidiyor, ve kamera girdiği evden ne alıp götürüyor.
Bir ülkeyi çeken kamera, onu kime gösteriyor?
Bu odada dört durak var. İlki Cali'de bir grup arkadaşın kendi mesleğiyle dalga geçmesiyle açılıyor; korku filmi çektiler, sahte belgesel çektiler, ikisini de ciddiye alarak yaptılar. İkincisi doksanlar: devlet fonu kuruldu, kamera sokağa indi, oyuncular meslekten değildi. Üçüncüsü ülkenin haritasının açıldığı yıllar — Pasifik kıyısı, Amazon, And kırsalı, o güne kadar çekilmemiş yerler. Sonuncusu bugün.
Devamını oku
Bu odadaki filmlerin çoğunda oyuncular kendilerini oynuyor ve bu bir yöntem tercihi olduğu kadar bir bütçe gerçeği.
1978 → 2022

The Vampires of Poverty
Bir ekip Cali sokaklarında yoksul insanlar arıyor, buluyor, çekiyor. Sonra çektikleri insanlar ekibin üstüne yürüyor ve kamera kavganın içinde kalıyor. Film bir belgesel değil, belgeselcilerin canlandırması — ve ülkenin sineması bu şakayla açılıyor. Aynı grup, aynı şehir, bu kez tür sinemasıyla.

Pure Blood
Varlıklı bir hasta ve onu ayakta tutan kan. Ospina korkuyu doğaüstüne değil bir tedarik zincirine bağlıyor, kanın nereden geldiği filmin asıl konusu oluyor. Mayolo aynı sınıfı bu kez kendi evinin içinde çekiyor.

Bloody Flesh
Büyük bir aile evi, akrabalar, ve kapıların ardında olan şeyler. Mayolo gotik kalıbı Cali burjuvazisinin üstüne giydirdi ve kalıp beklenenden iyi oturdu. Cali'den çıkıp taşraya, ve şakadan tarihe.

A Man of Principle
Bir peynirci dükkânı işletiyor, kasabada saygı görüyor, ve akşamları başka bir iş yapıyor. Norden siyasi şiddeti bir olay olarak değil bir meslek olarak çekti. Kasabanın onu tanıması ve tanımaya devam etmesi filmin en rahatsız edici tarafı oldu. Kamera kasabadan Medellín'e iniyor ve oyuncu aramayı bırakıyor.

Rodrigo D. No Future
Bir davul, bir mahalle ve hiçbir yere varmayan günler. Gaviria kadroyu Medellín'in tepe mahallelerinden topladı ve filmin ritmi de oradan geldi. Aynı yıl, başka bir şehir, kapalı bir kapının arkası.

Confessing to Laura
Bogotá'da bir gün sokaklar ayaklanıyor ve komşular kendi dairelerinde mahsur kalıyor. Osorio Gómez ülkenin en büyük siyasi kırılmasını pencereden duyulan sesle anlatıyor. Kapalı daire bu kez bir mücadelenin aracı oluyor.

The Strategy of the Snail
Bir apartman tahliye ediliyor ve kiracılar taşınmak yerine binayı sökmeye karar veriyor. Cabrera mülkiyet kavgasını bir komediye çevirdi ve komedi mahkeme sahnesinden daha ikna edici çıktı. Gaviria sekiz yıl sonra aynı mahallelere dönüyor.

The Rose Seller
Noel gecesi, sokakta gül satan çocuklar, ve alıcı bulmayan bir demet. Gaviria bir masalın iskeletini aldı ve içine kendi kadrosunun gerçek hayatını koydu. Masal burada bir süsleme değil, filmin dayandığı tek yapı oldu. Bu ülkeyi bir yabancının kamerası çekince ne oluyor.

Maria Full of Grace
Yutuyor, uçağa biniyor ve saatlerce kıpırdamadan oturuyor. Filmi bir Amerikalı yönetti ve bu oda onu tam da bu yüzden içeride tutuyor: ülkenin görüntüsü ilk kez dışarıdan bu kadar yakın çekildi. Ve kamera ilk kez Pasifik kıyısına gidiyor.

Crab Trap
Bir yabancı kıyı köyüne geliyor, tekne bekliyor ve beklerken hiçbir şey olmuyor. Ruiz Navia Pasifik kıyısını bir olay yeri olarak değil, kendi saatiyle işleyen bir yerleşim olarak çekiyor. Kıyıdan dağlara, ve yetişkinlerin yerine çocuklara.

The Colors of the Mountain
Bir top, bir tarla ve topun düştüğü yere kimsenin girememesi. Arbeláez savaşı hiç göstermeden anlattı, çocukların oyunu tek başına yeterli oldu. And dağlarında bir göl, ve yerinden edilmiş biri.

The Towrope
Su kenarında yıkık bir konukevi ve onu onarmaya çalışan bir kadın. Vega yerinden edilmeyi bir yolculuk olarak değil, bir bekleme hâli olarak çekti — sis, tahta, ve gelmeyen misafirler. Aynı yıl kamera tekrar Pasifik'e dönüyor, bu kez bir kadının peşinde.

Chocó
Sabah madene gidiyor, akşam eve dönüyor, ve iki işin arasında hiç durmuyor. Hendrix Hinestroza Afro-Kolombiyalı bir kadını merkeze aldı ve bunu yapan ilk uzun metrajlardan biri oldu. Bölge o güne kadar başka filmlerde fon olarak bile neredeyse hiç görünmemişti. Haritanın son boşluğu: nehir.

Embrace of the Serpent
İki yolculuk, iki yabancı ve aynı nehirde aynı rehber. Guerra filmi siyah beyaz çekti ve Amazon'u bir manzara olmaktan çıkarıp bir hafıza yüzeyine dönüştürdü. Nehirden şeker kamışı tarlalarına, ve gökten inen küle.

Land and Shade
Yıllar sonra eve dönen bir adam, hasta bir oğul ve havadan sürekli kül iniyor. Acevedo kamerayı evin içinde sabit tutuyor, dışarıdaki yangını yalnız pencereden görüyoruz. Ve bu odanın son filmi yine yola çıkıyor, yine bir toprak için.

The Kings of the World
Beş çocuk, bir kâğıt ve kâğıtta yazan bir arazi. Mora onları Medellín'den çıkarıp o araziye doğru yürütüyor ve yol boyunca kimse onlara ait olduğu söylenen şeyi vermiyor. Odanın ilk filminde kamera yoksulluğu satan ekibi oynuyordu; sonuncusunda kamera artık kimseyi oynamıyor, sadece yürüyenlerle birlikte gidiyor.


