Ülke odası
Küba
ICAIC 1959'da, devrimin ilk yılında kuruldu ve neredeyse bütün Küba sinemasını tek bir devlet enstitüsü üretti. Bu odadaki filmlerin çoğu onun imzasını taşır. Ama aynı devlet 1991'de kendi filmlerinden birini dört gün sonra perdeden indirdi — enstitü hem kurdu hem sansürledi, ve oda bu ikiliğin üstüne kurulu.
Bir devlet hem sinemayı kurup hem sansürleyebilir mi?
Bu odada dört durak var. İlki ICAIC ve devrim: enstitünün kurulduğu ilk yıllar ve sinemayı ulusal bir dile çevirme çabası. İkincisi kusurlu sinema — Julio García Espinosa'nın 1969 tarihli "Kusurlu Bir Sinema İçin" metniyle adını koyduğu, cilası olmayan, kendini fark ettiren bir yaklaşım. Üçüncüsü özel dönem: Sovyet desteği kesilince üretimin neredeyse durduğu doksanlar. Sonuncusu bugün.
Devamını oku
Bu sinemanın çekildiği ada Florida'ya doksan mil uzaklıkta ve odadaki filmlerin çoğu o mesafeyle — kalmak, gitmek, geri dönmek — bir biçimde hesaplaşıyor.
1961 → 2014

El joven rebelde
Bir köylü genç dağa çıkıp isyancılara katılıyor. ICAIC'in ilk kurmaca uzun metrajı ve kurum daha ikinci yılında bir sinema kurmaya başlamıştı. Dört yıl sonra biri hiç film çekmeden bir film yapıyor.

Now!
Morg fotoğrafları, haber görüntüleri ve bir şarkı. Álvarez beş dakikada Amerika'daki ırk şiddetini anlattı ve tek bir kare çekmedi. Ertesi yıl bir memur ölüyor ve mezarı açmak izin gerektiriyor.

Death of a Bureaucrat
Çalışma karnesiyle gömülen bir işçi ve o karneyi geri isteyen bir dul. Alea bürokrasi eleştirisini devlet parasıyla çekti ve komedi kalıbı onu sansürden geçirdi. Ertesi yıl bir köylü sırayla boğa güreşçisi, zangoç ve gerillacı oluyor.

The Adventures of Juan Quin Quin
Film kendi kurallarını sahne ortasında bozuyor ve seyirciyle konuşuyor. García Espinosa kusurlu sinema kuramını iki yıl sonra yazacaktı — burada uygulamasını yaptı. Ertesi yıl biri Havana'da kalıyor ve neden kaldığını bilmiyor.

Memories of Underdevelopment
Ailesi Miami'ye kaçıyor ve Sergio balkondan şehri izliyor. Alea devrime ne inanan ne karşı çıkan bir adamın filmini yaptı ve kurmacayı haber görüntüsüyle böldü. Aynı yıl üç ayrı yüzyıldan üç kadın aynı adı taşıyor.

Lucía
1890'lar, 1930'lar, ve altmışlar — üç bölüm, üç görsel dil, ve devrimin kadınlara ne yaptığı sorusu. Moskova'da altın ödül aldı. Ertesi yıl tarihî bir ayaklanma bir televizyon haberi gibi çekiliyor.

The First Charge of the Machete
On dokuzuncu yüzyıl, palalarla ayaklanan köylüler, ve el kamerasıyla çekilmiş sert kontrast. Gömez anakronizmi bilerek bıraktı ve tarihi bir güncel olay gibi gösterdi. Yedi yıl sonra bir plantasyon sahibi on iki kölesini sofraya oturtuyor.

The Last Supper
Ertesi sabah aynı köleler tarlaya gönderiliyor ve isyan çıkıyor. Alea dinin nasıl kullanıldığını bir akşam yemeğinde gösterdi ve tarihî filmi bir hesaplaşmaya çevirdi. Ertesi yıl bir kadın yönetmen kurmacayı röportajla karıştırıyor ve filmi bitiremeden ölüyor.

One Way or Another
Bir işçi, bir öğretmen, ve aralarındaki sınıf farkı. Sara Gómez otuz bir yaşında öldü, filmi Alea ile García Espinosa tamamladı, ve bu ülkenin ilk kadın yönetmeninin tek uzun metrajı böyle kaldı. İki yıl sonra bir kadın hem fabrikada hem evde çalışıyor ve kocası birini bırakmasını istiyor.

Portrait of Teresa
Teresa üç işi birden yürütüyor ve hiçbirini bırakmıyor. Vega devrimin kadınlara verdiği hakların evde nerede durduğunu sordu ve film Moskova'da oyunculuk ödülü aldı. Dört yıl sonra bir yönetmen işçiler üzerine film çekerken kendi samimiyetini sorguluyor.

Up to a Certain Point
Liman işçilerini araştıran bir yönetmen ve orada tanıştığı kadın. Alea kendi mesleğini eleştirdi — aydının işçi hakkında konuşurken nereye kadar samimi olduğunu. Dört yıl sonra bir bodrumda gizli bir matbaa çalışıyor.

Living Dangerously
Ellili yıllar, Batista dönemi, ve üst katta devam eden normal hayat. Fernando Pérez ilk uzun metrajını devrim öncesine götürdü ve gizli çalışmayı bir gerilim olarak kurdu. Dört yıl sonra Sovyetler dağılıyor ve bir film dört gün gösterimde kalıyor.

Alice in Wondertown
Haritada olmayan bir kasaba ve orada herkesin sakladığı bir şey. Alegori fazla açık kaldı, film salonlardan kaldırıldı, ve Küba sinemasının en bilinen sansür vakası oldu. İki yıl sonra bir komünist genç bir sanatçıyı ihbar etmek için ona yaklaşıyor.

Strawberry and Chocolate
İki adam bir dairede konuşuyor ve o konuşma devrimin kimleri dışarıda bıraktığını soruyor. Berlin'de Gümüş Ayı aldı ve Küba'nın tek Oscar adaylığı oldu. On yıl sonra bir film hiç konuşmadan on Havanalının gününü izliyor.

Suite Habana
Bir doktor gece ayakkabı satıyor, bir çocuk okula gidiyor, bir yaşlı kadın fıstık satıyor. Diyalogsuz çekildi ve sonunda her birinin adı ve hayali yazıyla veriliyor. On bir yıl sonra bir çocuğun okuldan atılması bütün ülkede tartışılıyor.

Behavior
Küba yirmiden fazla film gönderdi ve yalnız biri aday gösterildi. Strawberry and Chocolate 1995'te uluslararası film dalında aday oldu ve kazanamadı.




