Ülke odası
Yunanistan
Yunanistan'ın tek bir sineması yok; iki tane var ve birbirleriyle hiç konuşmuyorlar.
Bir ülkenin iki sineması aynı anda var olabilir mi?
Zincir
1955 → 2024

Stella
Savaş ve iç savaş bitmiş, stüdyo düzeni kurulmuştur. Bu film o düzenin içinden çıkıp onun sınırını zorluyor: kadın kahraman uymuyor ve uymadığı için ölüyor. Bir yıl sonra aynı stüdyo düzeninden bambaşka bir film çıkar.

The Ogre of Athens
Yunan sinemasının ilk gerçek şehir filmi. Savaş sonrası Atina'sı burada dekor değil konu: karanlık sokaklar, sahte kimlikler, kimsenin kimseyi tanımadığı bir yer. Dört yıl sonra dünya Yunanistan'ı fark eder, ama Amerikalı bir yönetmen aracılığıyla.

Never on Sunday
Yunanistan'ın dışarıya ilk büyük ihracı. Amerikalı bir yönetmenin Yunan yapımı; müziği dünyayı dolaştı ve ülkenin uluslararası imgesini kurdu. O imge dört yıl sonra bir adamın adıyla mühürlenir.

Zorba the Greek
Dünyanın Yunanistan'dan anladığı şey bu filmle sabitlendi ve elli yıl öyle kaldı. Ülkenin kendi sineması bir daha bu imgeyi hiç kullanmadı. Üç yıl sonra ordu yönetime el koyar ve sinema susmayı öğrenir.

Reconstruction
Cunta döneminde çekildi. Bir cinayeti araştırırken ülkenin kendisini araştıran film; Angelopoulos'un ilk uzun metrajı ve sonraki her şeyin taslağı. Cunta düştükten kısa süre sonra aynı yönetmen saatlerce süren bir tarih dersi verir.

The Travelling Players
Yunan sinemasının en iddialı filmi: bir tiyatro topluluğunun turnesi üzerinden işgal, iç savaş ve darbe anlatılır. Dünya Yunanistan'ı bu kez ciddiye alarak öğrendi. Sekiz yıl sonra tarih bir kez daha anlatılır, bu kez müzikle.

Rembetiko
Anadolu'dan gelen göçmenlerin müziği üzerinden yirminci yüzyıl. Berlin'den ödülle döndü ve Yunan sinemasının Angelopoulos'tan başka bir yolu olduğunu gösterdi. Seksenlerin sonunda tarih yerini yola bırakır.

Landscape in the Mist
Artık anlatılan şey ulusun tarihi değil, iki çocuğun yürüyüşü. Angelopoulos'un ilgisi büyük olaydan sınıra, göçe ve kaybolmaya kayıyor. Aynı yıllarda, kimsenin görmediği bir yerde bambaşka bir film çekilir.

Singapore Sling
Ne tarih ne sınır: kapalı bir evde kuralları açıklanmayan bir oyun. Zamanında görülmedi, sonradan tuhaf dalganın atası sayıldı. Doksanların sonunda Yunan sineması Cannes'ın en büyük ödülünü alır.

Eternity and a Day
Altın Palmiye. Yunanistan'ın uluslararası zirvesi ve o kolun son büyük ödülü — Angelopoulos aynı üslupta iki film daha çekti ama kol yeni bir kuşağa geçmedi. Beş yıl sonra bir daireden bağırma sesi gelir.

Matchbox
Uzun plan ve yürüyüş yerine kapalı bir daire ve durmayan hakaret. Sonraki on yılın sertliği burada başlıyor. Altı yıl sonra bir bahçe duvarı Yunan sinemasını yeniden dünyaya duyurur.

Dogtooth
Kriz yılının filmi. Kapalı bir ev, değiştirilmiş kelimeler, düz konuşan oyuncular — dışarıda ekonomi çökerken sinema içeriye kapanıyor. Ertesi yıl aynı ton başka bir elden çıkar ve bir üslup olduğu anlaşılır.

Attenberg
Tek bir yönetmenin tuhaflığı değil, bir kuşağın dili. Bu iki filmden sonra dışarıda "Yunan tuhaf dalgası" diye bir ad kullanılmaya başlandı. Beş yıl sonra o dil Yunanistan'dan çıkar ve İngilizce konuşmaya başlar.

The Lobster
Aynı ton, uluslararası oyuncularla ve büyük bütçeyle. Dalganın en tanınan yönetmeni ülkeden ayrılıyor; üslup kalıyor, üretim yeri değişiyor. Kalanlar aynı dili sürdürür ama sesi biraz yumuşar.

Apples
Dalganın soğukluğu bu kez hüzne yakın. Kurallar hâlâ açıklanmıyor ama karakterin acısı görünüyor — mesafe kısalıyor. Üç yıl sonra kamera nihayet işin başına gider.

Animal
Zincir turizm tesisinde bitiyor: sahnede dans eden, arkada yatakhanede yatan işçiler. Yunanistan'ın dışarıya sattığı imge ile onu üretenler ilk kez aynı karede.
Bu odadaki yönetmenler


