Ülke odası
Portekiz
Portekiz sineması seyircisini hiç bulamadı ve hiç durmadı. Salonlarda kendi filmleri neredeyse boş oynadı, festival programlarında ise sürekli yer aldı; ülke içinde görünmeyen bir sinema dışarıda kendine bir yer açtı. Yine de çekildi.
Kimsenin izlemediği bir sinema neden altmış yıl boyunca üretmeye devam etsin?
1933 → 2025

A Song of Lisbon
Portekiz'de baştan sona üretilen ilk sesli uzun metraj ve bir komedi. Tıp öğrencisi teyzelerini kandırıyor, kira ödemiyor, mahalle bunu biliyor — ülkenin sinemayla ilişkisi buradan başlıyor. Dokuz yıl sonra Porto'da bir mühendis kamerayı eline alıyor.

Aniki-Bóbó
Douro kıyısında iki çocuk aynı kıza âşık ve biri diğerini itiyor. Oliveira'nın ilk uzun metrajı; ikincisi için yirmi yıldan fazla bekleyecek. O yirmi yıl boyunca ülke değişmiyor, sonra genç bir kuşak stüdyodan çıkıyor.

The Green Years
Júlio taşradan Lizbon'a geliyor ve şehir ona hiçbir şey vermiyor. Novo Cinema'nın başladığı kabul edilen film. Ertesi yıl aynı kuşaktan biri kurmacayla belgeseli birbirine karıştırıyor.

Belarmino
Gerçek bir boksör kendi hayatını anlatıyor ve film onu ne kahraman yapıyor ne acıyor. Portekiz sinemasının melez damarı burada açılıyor. Devrimden iki yıl sonra iki kişi kuzeye gidip orada kalıyor.

Tras-os-Montes
Kuzeydoğudaki köylerde geçmiş, şimdi ve gelecek aynı kadrajda duruyor. Anlatı neredeyse yok, bakma süresi var. Beş yıl sonra Oliveira nihayet düzenli çalışmaya başlıyor ve yetmişini geçmiş.

Francisca
Oyuncular karşıya bakıyor ve yazılı cümleyi yazıldığı gibi söylüyor. Oliveira'nın tiyatro kipi burada tam yerine oturuyor ve bir daha bırakmıyor. Sekiz yıl sonra Lizbon'da bir adam kendini centilmen sanmaya devam ediyor.

Recollections of the Yellow House
Pansiyonda tahtakurusu var, kira gecikiyor, ve João kimseye iyi davranmıyor. Monteiro rolü kendi oynuyor ve Portekiz sinemasının en rahatsız edici karakterini kuruyor. Doksanların sonunda kamera sokakta yaşayan çocuklara dönüyor.

The Mutants
Devlet yurdundan kaçan üç genç birbirine tutunuyor ve kimse onları aramıyor. Villaverde profesyonel olmayan oyuncularla çalıştı. İki yıl sonra bir yönetmen kamerasını bir odaya kurup iki yıl orada kalıyor.

In Vanda's Room
Küçük bir dijital kamera, ekip yok, ışık yok. Costa'nın Fontainhas'a yerleşmesi burada başlıyor ve dışarıda yıkım makineleri çalışıyor. Üç yıl sonra Oliveira Akdeniz'e açılıyor ve doksan beşinde.

A Talking Picture
Gemide dört kadın dört dilde konuşuyor ve birbirlerini anlıyor. Son iki dakika filmi bambaşka bir şeye çeviriyor. Aynı yıllarda Fontainhas yıkılıyor ve Costa yıkıntının içinde kalıyor.

Colossal Youth
Ventura yıkılmış mahalle ile devletin verdiği yeni blok arasında gidip geliyor ve ikisi de onun evi değil. Beyaz duvarları sevmediğini söylüyor. Üç yıl sonra Lizbon'un kabare sahnesinden başka bir ses geliyor.

To Die Like a Man
Tobias ameliyat olmak istemiyor, oğlu ordudan kaçmış, ve orman sahnesinde film birden şarkıya dönüşüyor. Portekiz sinemasının kuir kolu burada görünür oluyor. Üç yıl sonra bir yönetmen filmin yarısında sesi kapatıyor.

Tabu
İkinci bölümde oyuncular hiç konuşmuyor; çevre sesi var, müzik var, anlatıcı var. Portekiz yeni kuşağı dışarıda bu filmle tanındı. Üç yıl sonra 1982'de kilitlenmiş bir film açılıyor.

Visit, or Memories and Confessions
Oliveira 1982'de evini gezdirip kendini anlattı, sonra filmi kilitledi ve ölümünden önce gösterilmemesini şart koştu. Zincirdeki dördüncü ve son Oliveira halkası. Aynı yıllarda Costa hâlâ aynı insanları çekiyor.

Vitalina Varela
Vitalina Cabo Verde'den kocasının cenazesi için geliyor ve indiğinde adam çoktan gömülmüş. Film neredeyse tamamen karanlıkta, ışık yalnız yüzlere ve ellere düşüyor. Altı yıl sonra yeni bir kuşak aynı sabırla, bu kez Portekiz dışında çalışıyor.

I Only Rest in the Storm
Portekizli mühendis Gine-Bissau'ya yol yapmaya gidiyor ve kalışı uzuyor. Zincir Portekiz'de değil, Portekiz'in bir zamanlar gittiği yerde bitiyor.
Bu odadaki yönetmenler


