
Kazakistan
Adilkhan Yerzhanov
Bozkırın ortasında birisi Alain Delon olduğunu sanıyor.
Yerzhanov bozkırda çalışıyor ve o boşluğu bir dekor gibi değil, bir kural gibi kullanıyor. Kadrajda üç şey var: yer, gök, bir insan. Geri kalanı o insanın başına gelenler.
Filmleri acımasız ve aynı anda komik. Bir şiddet sahnesinin ortasında biri çocukça bir oyuna başlar; bir cenaze bir güldürüye döner. Bu bir ton kayması değil, onun dünyasının çalışma biçimi — yoksulluk ve yolsuzluk orada o kadar sıradan ki ancak gülerek katlanılıyor.
Sinefilliğini hiç gizlemez. Karakterleri izledikleri filmleri yeniden oynar, bir kahraman kendini Fransız polisiyelerinin içinde sanır, başka bir film bir Hollywood klasiğine selam verir. Ama bu bir alıntı oyunu değil: Kazakistan'ın taşrasında sinema, gerçeğe dayanmanın bir yolu.
Çok çalışıyor. Yılda birden fazla film çıkarıyor ve her biri aynı evrenin başka bir köşesinde geçiyor — aynı kasabalar, aynı yüzler, aynı çaresizlik.
- KameraGeniş bozkır, sabit kadraj; insan hep küçük.
- SesSessizlik ve ani gürültü; müzik beklenmedik yerde girer.
- İmzaAcımasızlıkla komedi aynı sahnede.
Canon filmleri






















