
© Martin Kraft · CC BY-SA 4.0 · Wikimedia Commons
Fransa · 1928–2019
Agnès Varda
Elinde kamera, sokakta topladığı şeylerle çalıştı: patates, duvar yazısı, komşu, kendi eli.
“İnsanları açsak, içlerinde manzaralar bulurduk. Beni açsalar sahiller bulurlardı.”
Les Plages d'Agnès (Agnès'in Sahilleri, 2008) — kendi filminde
Sinemanın Başak Toplayıcıları
Agnès Varda sinemaya fotoğrafçı olarak başladı. Bu bakış açısı hiç değişmedi — her zaman toplayıcı, arşivci, meraklı biri olarak kaldı.
Bir sahilde büyüdü, zamanla Paris'te yerleşti. Nouvelle Vague'ın tek kadın yönetmeniydi ama kimsenin kategorisine girmedi. Çok erken feminist, çok erken belgeselci, çok erken kişisel sinemacıydı.
Gleaners and I, dünyanın artıklarını toplayan insanlar üzerine yapılmış bir belgesel gibi görünür. Ama aslında yaşlılık, hafıza ve sanatın ne olduğu üzerine bir şiirdir. Varda orada da kendini koyar — elleri, düşünceleri, onun gözleri.
90 yaşında Faces Places'ı JR ile çekti — genç bir sokak sanatçısıyla gezdi, insanları dev boyutlarda portreledi. O enerjisi, o merakı hiç bitmedi.
Agnès Varda DÜNYASI
Varda merakın ve şefkatin yönetmenidir. Kamerasını her zaman görmezden gelinene çevirir — bir tarlada artık toplayan yoksullara, yaşlanan bir yüze, kıyıda unutulmuş bir kasabaya. Onun bakışı yargılamaz, sever; en sıradan insanı bile bir hazine gibi inceler. Belgesel ile kurmacanın, kişisel ile politik olanın sınırlarını umursamaz; çünkü Varda için sinema, dünyaya açık kalmanın bir biçimidir. Bir Varda filmi, zeki bir arkadaşın seni elinden tutup şuna bak, ne güzel demesi gibidir.
Fransız Yeni Dalga'sının annesi olarak anıldı ama hiçbir akıma sığmadı — kendi yolunu açtı, fotoğraftan başlayıp enstalasyona uzanan, hep oyuncu, hep genç bir merakla. Feminizmi, yaşlılığı, hafızayı, ölümü bile bir hafiflikle, bir mizahla ele aldı. Yaşı ilerledikçe filmleri daha özgür, daha oyuncu oldu; kendi kırışıklıklarını bile bir manzara gibi çekti. Onu izleyen, dünyaya yeniden çocuk gözüyle, ama bilge bir kalple bakmayı hatırlar.
Başlamak için
Les Glaneurs et la glaneuse 2000Belgesel sinemanın yeniden tanımlanması. Kısa ama ömür boyu hatırlanır.
Cléo from 5 to 7 1962İki saatin gerçek zamanlı portresi. Paris ve ölüm korkusu.
Sans toit ni loi 1985Özgürlük ve ölüm. Güçlü ve sert.
Visages Villages 201788 yaşında yolculuk. Umut ve yaşlılık.
One Sings, the Other Doesn't 1977Feminist sinema manifestosu.
Canon filmleri
Ödüller
- Best DirectorCésar · 1985 · aday · Sans toit ni loi
- Venedik Film Festivali · 1985 · kazandı · Vagabond
Söyleşiler
- Artforum
- The Academy













