
Türkiye · 1937–1984
Yılmaz Güney
Filmlerinin bir kısmını hapishaneden, yazılı talimatlarla yönetti.
Güney önce bir yıldızdı. Yeşilçam'ın en çok iş yapan oyuncularından biriyken kendi filmlerini çekmeye başladı ve o filmler yıldızlığın taşıdığı her şeyi reddetti: kahraman yoktu, kurtuluş yoktu, kamera yüzü kollamıyordu.
Sinemasının merkezinde mülkiyet ve yoksunluk var. Toprak kimin, su kimin, borç kimde, kim kime mecbur. Bu sorular onda ahlaki değil maddi sorular; bir adam define arıyorsa emeğinin karşılığını hiç alamadığı içindir.
Yazdığı ama çekemediği filmler, çektiği kadar önemli. Hapishanede yazdığı senaryolar dışarıdaki yönetmenlere gönderildi ve filmler o talimatlarla kuruldu. Bu yöntem anlatıya da geçti: mesafeli, soğuk, kahramanı kayıran hiçbir açı içermeyen bir bakış.
Türkiye'de sinemanın siyasetle en sert karşılaştığı yer onun filmografisidir; yasaklar, hapis ve sürgün bu işin arka planı değil, doğrudan üretim koşuludur.
Yılmaz Güney DÜNYASI
Güney'in dünyası hapishane ile yol arasında kurulu. Karakterler ya kapalı bir yerdedir ya da bir yere varmaya çalışır; ikisi de aynı kısıtın iki hâli. Toprak, borç, namus ve devlet aynı anda üstlerine biner.
Kendisi hapisteyken senaryo yazdı ve filmleri dışarıda başkaları tarafından çekildi; bu çalışma biçimi filmlerin yapısına da geçti. Kalabalık kadroları, aynı anda yürüyen birden çok hikâyeyi ve mektupla taşınan talimatı birlikte düşünmek gerekiyor.
- KameraGeniş manzara ve kalabalık kadro; yüz yakın plana ancak zorunlu olduğunda giriyor.
- İmzaKarda yürüyen aile ve arkada kalan tren.
Başlamak için
Ödüller
- Cannes Film Festivali · 1982 · kazandı · Yol


















