
Türkiye · 1964
Zeki Demirkubuz
Kendi filminin kamerasını, kurgusunu ve çoğu zaman yapımcısını da üstlenir.
Demirkubuz'un filmlerinde çıkış yoktur ve bu bir karamsarlık tercihi değil, bir yapı kararıdır. Mekân hep kapalıdır: otel odası, koridor, ucuz bir daire, açık bırakılmış bir televizyon. Kamera o mekânın içinde kalır, dışarıyı çoğunlukla göstermez.
Karakterleri kendi felaketlerini bilerek seçer. Bir şeyin yanlış gittiğini görürler, durdurmak ellerindedir ve durdurmazlar. Bu yüzden filmleri suç hikâyesi gibi başlayıp bir vicdan meselesine dönüşür; ceza dışarıdan gelmez, kişinin kendi seçiminden gelir.
Dostoyevski etkisi sık anılır ama asıl mesele edebiyat değil, yöntemdir: günah, itiraf ve dayanma. Demirkubuz kahramanını affetmez, seyircisini de rahatlatmaz. Kurgu keskin değildir, sahneler uzar, konuşmalar bitmez; sıkışma hissi tam bu sürede kurulur.
Türkiye'de bağımsız sinemanın en inatçı örneklerinden biri; kendi imkânlarıyla, kendi ekibiyle, kimseden izin almadan çekmeyi sürdürdü.




















