Biçimler
Sessiz Sinema
Söz yokken anlatmanın bütün yükü görüntüde. Bu filmler sinemanın konuşmayı öğrenmeden önce ne yapabildiğini gösteriyor.
İlk Deneyler
Kuralların henüz konmadığı yıllarda ne mümkünse denenmiş.

Perdeler ve kitaplar ağır çekimde uçuşuyor; Epstein korkuyu olaydan değil ritimden çıkarıyor.

Akıl hastanesinde geçen bir hikâye ama ara yazı yok; seyirci neyin gerçek olduğunu kendi çözüyor.

Cadılık üzerine bir ders filmi olarak başlıyor, canlandırmalarla korku filmine dönüşüyor; tür daha adını almadan karışıyor.

Bir günün şehri, kamerayı ve kurguyu da göstererek anlatılıyor; sinema kendini konu ediyor.

Art arda gelen nesneler bir fikir üretiyor; kesme burada anlatmak için değil düşünmek için.

Hiçbir sahne bir sonrakini açıklamıyor; anlatı bilerek reddediliyor.
Sessiz Güldürü
Beden, zamanlama ve düşme; sözsüz mizahın en saf biçimi.

Savaş esiri iki Amerikalı aynı kadına âşık oluyor; ilk Oscar'ın komedi dalında verildiği film.

Evli bir profesör, karısı ve etraflarındaki hayranlar; İsveç komedisi ahlak dersi vermeden gülüyor.

Ailesinin en zayıf oğlu kendini kanıtlamak zorunda; Lloyd'un en yumuşak filmi.

Babalarının patronuna yaltaklandığını gören iki çocuk; komedi ortasında sınıf meselesi açılıyor.

Bir aile kan davasının ortasına düşen adam; Keaton tehlikeyi hep gerçekten yaşıyor.

Kamerayla iş bulmaya çalışan acemi; sinemanın kendisiyle dalga geçtiği bir komedi.

Sirkte kazayla komik olan adam; Chaplin gülünç olmanın ne kadar acı verdiğini de gösteriyor.

Serseri ile terk edilmiş çocuk; komedi ilk kez bu ölçüde melodramla karışıyor.

Perdenin içine giren sinema makinisti; film kendi kurgusuyla şaka yapıyor.

Bir lokomotifin peşinde geçen kovalamaca; bütün gag'ler gerçek trenlerle, gerçek hızda.

Bir binaya tırmanan adam ve saat kadranı; korku ile gülme aynı anda üretiliyor.

Kasırga sahnesinde ev cephesi adamın üstüne düşüyor; Keaton yerinden kımıldamıyor.
Şehir Senfonileri
Kamerayı sokağa çıkarıp şehrin kendisini kahraman yapan filmler.

İşsiz bir baba ve iki oğlu şehrin kenarında dolaşıyor; şehir iş bulunacak bir yer değil, katedilecek bir mesafe.

Şehri paylaşan gangsterler ve polis; sokak, iktidarın el değiştirdiği yer.

Sirkten kaçan kadın ve ressam; Napoli sokakları neredeyse tümüyle stüdyoda kuruldu.

Aynı şehirde yaşayan iki yalnız insan bir gün karşılaşıyor; kalabalık burada bir engel.

Şehri kumar, hipnoz ve borsayla yöneten adam; suç bir kişi değil bir sistem olarak çekiliyor.

Sisli Londra'da bir katil aranıyor; Hitchcock kendi dilini burada kurmaya başlıyor.

Milyonlarca insandan biri; kamera kalabalıktan tek bir masaya iniyor.

Chaplin oynamadığı filmi yönetiyor; şehir burada ahlaki bir sınav alanı.

Londra'da bir cinayet ve müzede biten kovalamaca; sesli çekilip sessiz de dağıtılan bir film.

Kapıcılıktan düşen adam; ara yazı neredeyse hiç yok, her şeyi hareketli kamera anlatıyor.

Köylü çift bir gün için şehre iniyor; stüdyoda kurulmuş bir metropol.

Yer altında çalışanlar, yukarıda yaşayanlar; şehrin kendisi filmin argümanı.
Destan ve Tarih
Kalabalık, savaş ve büyük ölçek; sessiz sinemanın kapasitesini gösterdiği yer.

Bir amiral ile sevgilisinin hikâyesi; sessiz dönemin son büyük tarihsel yapımlarından.

Savaş ve göç bir kadının hayatını parça parça alıyor; Şanghay solunun melodramı.

Köylü çocuk şehre geliyor ve devrimin içinde buluyor kendini; kurgu tarihi bir argüman gibi kuruyor.

Savaştan dönenler ölülerin hesabını soruyor; cephede çekilmiş gerçek görüntülerle karışıyor.

Bir demiryolu işçisinin trajedisi; Gance kurguyu ilk kez bir hız aracı gibi kullanıyor.

Oğlunu okutmak için geceleri çalışan kadın; sessiz sinemanın en yalın sınıf portrelerinden.

Paris'in altında bir kanal işçisi ve bir kadın; savaş ikisini ayırınca melodram destana dönüşüyor.

Savaşa hevesle giden genç adam; cephe sahnelerinde kahramanlık tümüyle siliniyor.

Kartaca ve Roma arasında geçen destan; hareketli kamera ve dev dekorlar buradan yayıldı.

Ejderha, hazine ve intikam; Lang efsaneyi mimari bir düzenle çekiyor.

Bir piyango biletinin üç kişiyi çürütmesi; yönetmenin dokuz saatlik kurgusu stüdyo tarafından parçalandı.

Yılbaşı gecesi ölen son kişi bir yıl boyunca ölüm arabasını sürüyor; çoklu pozlama tekniğinin ilk büyük kullanımı.

Üç perdeye birden yayılan final; Gance ekranın sınırını fiziksel olarak zorluyor.

Havada çekilen savaş sahneleri; kamera uçağa bağlanmış, oyuncular gerçekten uçuyor.

İşçilerin ezilişi ile mezbaha art arda kesiliyor; montaj bir tez öne sürüyor.

Merdiven sahnesi tek bir olayı onlarca açıdan parçalıyor; kurgu tarihi bir silah gibi kullanıyor.

Bir kadının düşüşü ahlak dersi verilmeden anlatılıyor; kamera onu yargılamıyor.

Dört farklı çağ paralel kurguyla iç içe geçiyor; sinemada ilk kez bu ölçekte denendi.


