Journal
Soy Ağacı
İntikam türünün köklerini ve dönüşümünü izlemek
İntikam, sinemanın en eski hikâyelerinden biri.
Belki de en dürüst olanı.
Çünkü hiçbir tür, insanın içinden geçen o ilk sesi bu kadar kolay ortaya çıkaramıyor.
"Yap."
O sesi duyuyoruz.
Sonra biraz sessizlik oluyor.
John Wick'i düşünün.
Köpeğini öldürürler.
Adam yüzlerce kişiyi öldürür.
Ve biz neredeyse hiç durmayız.
İntikam burada bir koreografiye dönüşmüştür.
Kurşunlar ritim tutar.
İnsanlar düşer.
Film ilerler.
Kimsenin eli titremez.
Kimse uzun süre yas tutmaz.
Şiddet hafifler.
Neredeyse dans etmeye başlar.
Sonra dönüp başka filmlere bakıyorum.
Orada işler pek böyle yürümüyor.
Kurosawa'nın High and Low'unda ortada bir intikam yok.
Henüz.
Yanlış çocuğun kaçırılmasıyla başlayan bir seçim var.
Bir adam, kendi olmayan bir hayat için neyi feda edeceğine karar vermek zorunda kalıyor.
Film kimseye bağırmıyor.
Sadece soruyu masaya bırakıyor.
Soğukkanlı.
Mesafeli.
Unforgiven'da aynı masa artık çok daha kirli.
Silahı çeken adam, çektiği her kurşunla biraz daha eksiliyor.
Kurosawa'nın soğuk problemi...
Eastwood'un elinde sıcak bir yaraya dönüşüyor.
The Proposition bu yarayı evin içine taşıyor.
Bir kardeşi kurtarmak için öbürünü öldürmek.
Bazı seçimler doğru cevabı olmayan sınavlar gibi.
Ne yaparsan yap...
Bir şey eksiliyor.
Sonra Blue Ruin geliyor.
Bu zincirin en sevdiğim halkalarından biri.
Çünkü ilk kez gerçekten beceriksiz bir intikamcı görüyoruz.
Silahı doğru dürüst tutamıyor.
Yaralanıyor.
Panikliyor.
Vurduğu insan hemen ölmüyor.
İntikam ilk kez sinemadaki o tuhaf asaleti kaybediyor.
Kirleniyor.
The Chaser ile I Saw the Devil arasında gidip geliyorum bazen.
İkisini de düşündüğümde aklımda aynı görüntü kalıyor.
Avcıyla avın yer değiştirmesi.
Sonra bir daha.
Sonra bir daha.
Bir noktadan sonra hangisinin peşinden gittiğimi unutuyorum.
Belki filmler de tam bunu istiyor.
You Were Never Really Here neredeyse konuşmuyor.
Şiddet oluyor.
Ama zafer olmuyor.
Adam yaşıyor.
İçinde bir şey çoktan yaşamayı bırakmış gibi.
Bazı filmler intikamı gösteriyor.
Bu film geriye kalanı gösteriyor.
Ve zincirin sonunda Law Abiding Citizen.
Bu kez hedef tek bir insan değil.
Bütün mekanizma.
İntikam büyüyor.
Tam da bu yüzden daha ürkütücü oluyor.
Soy ağacına uzaktan bakınca küçük bir değişim fark ediliyor.
Başta mesele dışarıdaydı.
Bir suçlu.
Bir seçim.
Bir hesap.
Sonra hikâyeler yavaş yavaş içeri girdi.
Aileye.
Vicdana.
Hafızaya.
En sonunda insanın kendisine.
Belki de türün asıl değişimi buydu.
İntikamın hedefi küçüldü.
Yarası büyüdü.
Ve galiba bu yüzden bu filmlerin çoğu aynı yerde bitmiyor.
Aradığı şeyi bulan bir insanla değil...
Bulduğuyla ne yapacağını bilemeyen bir insanla bitiyor.
Bağlı filmler








