Journal
Hüküm
Adalet mi istiyoruz, yoksa sadece içimizin rahatlamasını mı?
Bir western'in sonunda adam silahını indirir ve gider. Kasaba kurtulmuştur. İçimiz rahatlar.
Ama neden rahatlarız?
Yıllarca bunun basit bir soru olduğunu sandım. Kötü adam cezasını buldu, düzen geri geldi, terazi dengelendi — rahatlarız çünkü doğru olan oldu. Sonra fark ettim ki bu açıklama fazla temiz. Fazla kibar. Bize kendimizle ilgili duymak istediğimiz şeyi söylüyor.
Çünkü izlerken içimizde dengelenen şey terazi değildi.
Bir şeydi ama terazi değildi.
Diyelim ki bir filmde birinin çocuğu öldürülüyor.
Ve baba katili buluyor.
Ve onu öldürüyor.
O an içimizde bir şey gevşiyor.
Bir yumruk açılıyor.
Bir nefes bırakılıyor.
Biz buna adalet diyoruz.
Ama bazen aynı kelimeyi...
Bambaşka bir his için kullanıyor olabiliriz.
Bir hüküm serindir.
Ölçer.
Tartar.
Sonra konuşur.
Tatmin ise sıcaktır.
Kan gibi.
Clint Eastwood bütün bir kariyeri bu ayrımın üzerine kurdu, ama en açık şekilde bir filmde söyledi.
Unforgiven.
Bir adam yıllar önce bıraktığı şeye geri döner.
Silaha.
Kana.
Hesaba.
Film ona istediğini verir.
Ama verirken öyle küçük bir şey yapar ki...
İçimizdeki o rahatlama hissi boğazımıza düğümlenir.
Eastwood bize istediğimizi verir.
Tam o anda da dönüp yüzümüze bakar.
"Aldın."
"Peki şimdi ne hissediyorsun?"
İşte tehlikeli soru bu.
Gerçekten hüküm mü istiyoruz?
Yoksa sadece içimizin rahatlamasını mı?
Eğer ikincisiyse...
Bize hükmü değil, hükmün hissini satan her şeye kanabiliriz.
Kolay kötü adama.
Temiz sona.
Bedelsiz zafere.
Bazı filmler katili hiç bulmuyor.
Bazıları buluyor ama hiçbir şeyi düzeltmiyor.
Bazıları ise hesabı görüyor.
Sonra faturayı masaya bırakıyor.
Belki de bu yüzden akılda kalıyorlar.
Çünkü rahatlamamıza izin vermiyorlar.
Belki en dürüst filmler bizi teraziyle baş başa bırakmıyor.
Aynayla bırakıyor.




