Keşfet
Journal/Unutmak

Journal

Unutmak

Beden bizim yerimize hatırlar — ve büyük roller bittikten sonra da bir süre hatırlamaya devam eder.

FILM CRAFT

Bir oyuncu bir rol için kilo verir.

Bunu duyduğumuzda genellikle etkileniriz.

Aylarca süren perhiz.

Antrenman.

Fedakârlık.

Ama bir dansçı olmak, kilo vermeye benzemiyor.

Çünkü orada eklenen bir şey yok.

Çıkarılan bir şey var.

Natalie Portman, Black Swan için bir yıl çalıştı.

Bu genellikle şöyle anlatılıyor:

"Bale öğrendi."

Ben artık öyle düşünmüyorum.

Bale öğrenmedi.

Natalie Portman olmayı unutmayı öğrendi.

Bir insanın yürüyüşü vardır.

Omuzları.

Başını çevirişi.

Elini uzatırken parmaklarının aldığı şekil.

Bunların hiçbirini düşünerek yapmayız.

Beden bizim yerimize hatırlar.

Yıllar içinde biriktirir.

Bir imza gibi.

Bir dansçıyı oynamanın zorluğu da burada başlıyor.

Çünkü bir balerinin bedeni, senin bedeninin tam tersini hatırlıyor.

Onun omzu başka türlü düşüyor.

Ayağı yere başka türlü basıyor.

Boynu başka türlü uzuyor.

Bir oyuncu bunları taklit edebilir.

Ama kamera taklidi görüyor.

Belki de kameranın en acımasız tarafı bu.

İnsanların kaçırdığı şeyi bazen o kaçırmıyor.

Bir oyuncunun rol için aylarca çalışmasını duyunca hep aynı şeyi düşünüyorum.

Filmde izlediğimiz iki saat değil...

Kimsenin görmediği yüzlerce saat.

Aynı hareket.

Bir kez daha.

Bir kez daha.

Başta beceriksizce.

Sonra biraz daha az.

Sonra bir gün düşünmeden.

Sanırım dönüşüm tam o anda başlıyor.

Robert De Niro, Raging Bull için kilo aldı.

Evet.

Ama bence asıl yaptığı bu değildi.

Bir boksörün nasıl durduğunu bedenine yazdı.

Çünkü bir boksör, yorgunken bile boksördür.

Daniel Day-Lewis'in aylarca karakter gibi yaşamasını da hep bu yüzden ilginç bulmuşumdur.

Bunun yöntemiyle hiç ilgilenmedim.

Beni etkileyen sonuç.

Bir hareketi artık düşünmeden yapabiliyor olmak.

Gerçek olan galiba orada başlıyor.

Bir radyolog bazen tek bir ekleme bakarak yılların yükünü okuyabiliyor.

Bir dansçının ayağı.

Bir boksörün burnu.

Bir kemancının parmak uçları.

Beden neyi çok yaptıysa onu saklıyor.

Bir defter gibi.

Silsen bile izi tamamen gitmiyor.

Belki bu yüzden bazı meslekleri izlemek bu kadar etkileyici geliyor.

İnsan yalnızca yaptığı işi görmüyor.

O işin yıllar boyunca bedende bıraktığı tortuyu görüyor.

Black Swan'da beni en çok etkileyen şey Nina'nın kusursuzluğu olmadı.

Natalie Portman'ın bedeniydi.

O bedenin gerçekten bir şey yaşamış olması.

Bir kamera, gerçekten yorulmuş bir bedeni tanır.

Yoruluyormuş gibi yapandan ayırır.

Nasıl yaptığını bilmiyorum.

Ama uzun zamandır buna inanıyorum.

İşin tuhaf tarafı şu.

Bir oyuncu rol bittikten sonra da o bedeni hemen bırakamıyor.

Aylarca çalışılmış bir yürüyüş.

Bir duruş.

Bir gerginlik.

Kolay kolay geri gitmiyor.

Rolü sen bırakıyorsun.

Beden biraz daha geç bırakıyor.

Belki de büyük rollerin ortak bir tarafı var.

Film bitiyor.

Ama beden, bir süre daha hatırlamaya devam ediyor.