Etiketler
sinema-sevgisi

Belgesel bir yönetmenin filmlerini değil, o filmleri çekebilmek için verdiği uğraşı anlatıyor: yapımcı bulmak, işi sürdürmek, bağımsız kalmak. Güreli anlatıcıyı öne çıkarmıyor; sinema tarihi burada bir başarı listesi değil, bir çalışma günlüğü.

Ankara yoluna çıkan kalabalıkta oyuncular, set işçileri ve yönetmenler yan yana yürüyor. Yeşil bu yürüyüşü bir nostalji vesilesi yapmıyor; sinemanın da bir iş kolu olduğunu, hak talebinin kamera arkasından geldiğini hatırlatıyor.

Tsai Ming-liang'dan, kapanan bir sinemanın son gecesinin melankolik şiiri. Sessiz, yavaş, dokunaklı.

Bir yönetmen, çocukluğunu ve onu sinemaya âşık eden yaşlı operatörü hatırlar. Sinemaya yazılmış en içten aşk mektuplarından biri.

Bir adam başka bir yönetmeni taklit eder; Kiarostami gerçek ile kurmaca arasındaki çizgiyi siler. Eşsiz.

İki adam, bir kamyon ve Doğu Almanya sınırı boyunca sinema salonları. Üç saat neredeyse hiçbir şey olmuyor — ve bu filmi güzel yapan tam da bu.

Chahine kendi gençliğini anlatıyor: İskenderiye, sinema aşkı ve savaş. Otobiyografik dörtlemenin ilk filmi; Berlin'de ödül aldı.

Erice otuz yıl sonra döndü: kaybolan bir oyuncu, terk edilmiş bir sinema ve hafıza. Yavaş, sessiz ve sonunda tarifsiz.

Bir senarist, karısı ve Capri'de çekilen bir film. Godard evliliğin çözülüşünü Bardot'nun sırtıyla anlatıyor; Delerue'nün müziği kalp kırıyor.

Bir film çekiliyor ve her şey ters gidiyor. Truffaut'nun sinemaya aşk mektubu; yönetmeni yine kendisi oynuyor.

Bir yönetmen kayıp film makaralarını arayarak Balkanlar'ı geçiyor. Angelopoulos'un en büyük filmi; sis, sınırlar ve yirminci yüzyıl.

Kimsenin okumadığı bir şairin ölümünden sonra ünlenmesi. Guru Dutt kendi hayatını çekmiş gibi; Hindistan sinemasının en acı filmi.

Makhmalbaf oyuncu seçmesi açıyor ve beş bin kişi geliyor. Sinema tutkusunun kendisi film oluyor — hem komik hem kalp kırıcı.

Sorrentino'nun kendi gençliği: Napoli, Maradona ve bir aile faciası. En gösterişsiz, en dürüst filmi.

Emekli bir aktrisin hayatı ve oynadığı filmler iç içe geçiyor. Kon kurguyla hafızayı birleştiriyor — animasyonun yapabileceğini gösteriyor.

Bir sahtekârlık belgeseli — ya da bir belgesel sahtekârlığı. Welles kurguyla oynayarak doğruluğun ne olduğunu soruyor. Son filmi, en oyuncu filmi.

Bir sinema makinisti uyuyakalır ve rüyasında perdeye girer. Keaton, sinemanın kendi kendini düşündüğü ilk filmlerden birini yapmış.

Lynch'in en zorlu filmi. Üç saat boyunca kimlik dağılıyor, mekân dağılıyor, film kendini yiyor. Dayanabilene.

Tarantino tarihi değiştiriyor ve bunu sinemanın kendisiyle yapıyor. Christoph Waltz'ın açılış sahnesi bir ders niteliğinde.

1969 Hollywood'una bir ağıt. Tarantino bu kez öfkeli değil, hüzünlü — ve DiCaprio ile Pitt'in dostluğu filmin gerçek konusu.
