Etiketler
komedi

Ölümden sonra geriye kalan şey yalnız yas değil, bir miras ve onun etrafında toplanan insanlar. Kesova aile içi hesaplaşmayı komedinin temposuyla yürütüyor; kimin hangi mevzide durduğu konuşmalar ilerledikçe değişiyor.

Çekim başlamadan önceki hazırlık, filmin kendisi kadar hiyerarşi barındırıyor. Yıldız kamerayı işin mutfağına çevirip kimin söz sahibi olduğunu sessizce ölçüyor.

Antik bir kasabada, yanında üç hayaletle annesini arayan acemi bir medyum. Yıldırım doğaüstüyü korku tarafına değil mizah tarafına çekiyor; ölülerin yorumları filmin asıl sesi hâline geliyor ve arayış giderek kendini tanıma meselesine dönüşüyor.

Belgesel ekibinin varlığı filmin kendi şakası: kamera geldiği anda insan kendini anlatmaya, yani biraz da kurgulamaya başlıyor. Oğurlu otuz yaş eşiğini dramatize etmeden, gözlemin insanı nasıl değiştirdiğiyle uğraşıyor.

Dünyanın sonu yaklaşırken bir baba sofra kuruyor; kıyamet burada bir gösteri değil, eski tartışmaların son turu. Hepsev bilim kurguyu tek bir fikirle kullanıyor ve kalan zamanı aile içi hesaplaşmaya bırakıyor.

Masaya dizilen kartlar bir kehanet aracı değil, iki kadının birbirini tartma biçimi. Yıldırım fal seansını bir güç oyununa çeviriyor; kimin kimi okuduğu sürekli yer değiştiriyor.

Cenaze bir son değil bir takvim: adamın kaçtığı her şey üç gün boyunca aynı evde toplanıyor. Atabey komediyi acının üstünü örtmek için değil, olgunlaşmamış birinin kendini nasıl savunduğunu göstermek için kullanıyor.

Kapalı kapılar ardında, telefonun öbür ucundaki sese inanan bir şehir. Erdem dolandırıcılığı bir suç meselesi gibi değil, insanların neye hemen inandığını ölçen bir deney gibi kullanıyor; kadraj daraldıkça sesler çoğalıyor.

Gitmeye karar vermek kolay, gitmek değil. Matin her engeli bir öncekinden biraz daha saçma kurarak komediyi yavaşça bir sıkışma hâline çeviriyor.

Çalınan bir saat elden ele geçiyor ve her el onu bir sonrakine yaklaştırıyor.

Orkestrada timpani çalan bir adam günlerini oyalanarak, herkese söz vererek geçirir; Iosseliani onu yargılamadan, akıp giden bir hayatın hafifliğiyle izler.

Paris'te bir tabak takımı ve bir tablo elden ele dolaşır; Iosseliani'nin Fransa dönemi açılışı, ironik ve dağınık bir mülkiyet komedisi.

Bir demirci ve bir düşçü etrafında dönen, uçan halı kadar hafif bir masal-komedi. E. Shengelaia'nın fantastik mizahı Sovyet gerçekliğini alttan alta eğip büker.

Bir yazarın el yazması yayınevinde daireden daireye kaybolur; Sovyet bürokrasisinin usul usul absürt, binası yıkılana dek gülen hicvi.

Devrim öncesi Gürcistan'da yaşama ve yemeğe âşık Fransız bir şefin hikâyesi; Jorjadze tadı, aşkı ve kaybı aynı sofraya kurar. Oscar adayı.

Oslo'da bir kadının otuzlu yaşlarında kendini arayışı. Zeki, dürüst, dokunaklı.

Vinterberg'den, kanlarında sürekli hafif bir alkol tutmayı deneyen dört öğretmen. Fikir saçma; sonuçlar hem komik hem yıkıcı.

Baumbach'tan, New York'ta yolunu arayan bir kadının siyah-beyaz portresi. Neşeli, hüzünlü, canlı.

Wes Anderson'dan, efsanevi bir otel, kusursuz bir concierge ve yok olmakta olan bir Avrupa. Simetrik ve hızlı, altında gerçek bir hüzün taşıyan.

Bir çığ anında kaçan bir baba, ailesinin gözünde çöker. Östlund'dan rahatsız edici, komik, keskin.

