Etiketler
ifadesiz-mizah

Çekim başlamadan önceki hazırlık, filmin kendisi kadar hiyerarşi barındırıyor. Yıldız kamerayı işin mutfağına çevirip kimin söz sahibi olduğunu sessizce ölçüyor.

Öfke verilmiş, karar alınmış; geriye o kararla dolaşılan bir gün kalıyor. Fıratoğlu şiddeti geciktirerek anlatmıyor, geciktirmenin kendisini anlatıyor: yolda karşılaşılan her insan hem bir engel hem de bir mola. Sıcak, yevmiye ve mesafe aynı denklemin parçaları.

Belgesel ekibinin varlığı filmin kendi şakası: kamera geldiği anda insan kendini anlatmaya, yani biraz da kurgulamaya başlıyor. Oğurlu otuz yaş eşiğini dramatize etmeden, gözlemin insanı nasıl değiştirdiğiyle uğraşıyor.

Cenaze bir son değil bir takvim: adamın kaçtığı her şey üç gün boyunca aynı evde toplanıyor. Atabey komediyi acının üstünü örtmek için değil, olgunlaşmamış birinin kendini nasıl savunduğunu göstermek için kullanıyor.

Diyalogsuz bir kara mizah; anlatı tamamen jest, renk ve zamanlamayla yürüyor.

Gitmeye karar vermek kolay, gitmek değil. Matin her engeli bir öncekinden biraz daha saçma kurarak komediyi yavaşça bir sıkışma hâline çeviriyor.

Eski bir güreşçi, borç batağındaki oğlunu görmek için Brooklyn'deki Gürcü göçmen mahallesine gider; Koguashvili baba-oğul sessizliğini deadpan bir hüzünle çeker.

Genç bir kız, babasının katilini bulmak için sert bir şerif yardımcısını tutar. Coen kardeşler klasik western'i sıkı, kuru bir mizahla yeniden diriltiyor.

Modern bir şehrin cam ve çelik labirentinde, insanlar tuhaf bir uyum ararlar. Tati diyaloğa değil, koca bir kadrajdaki yüzlerce küçük şakaya güveniyor.

İki kasap yanlışlıkla insan eti satıyor ve müşteriler lezzetine bayılıyor; kimse dehşete kapılmıyor, film de kapılmıyor.

Hong Sang-soo'dan, aynı karşılaşmanın iki farklı versiyonu. İnce, tekrarlı, zekâ dolu.

Hafızasını kaybeden bir adam sıfırdan başlıyor. Kaurismäki'nin en sıcak filmi; konteyner mahallesinde bir yeniden doğuş.

Yaşlı bir terzi Le Havre'da bir Afrikalı çocuğu saklıyor. Kaurismäki bu kez açıkça iyimser; masal gibi ve tam da bu yüzden politik.

İşini kaybeden bir çift ve dibe vuruş. Kaurismäki umudu en beklenmedik yerden veriyor; Cannes'da büyük ödül aldı.

Babası intihar eden bir madenci, arabasıyla güneye gidiyor. Kaurismäki umutsuzluğu neşeyle karıştırıyor.

Bir çöp toplayıcı ve bir kasiyer. Kaurismäki'nin karakterleri konuşmuyor ama her şeyi hissettiriyor; komik ve kalp kırıcı.

Bir fabrika işçisi kadının sessiz intikamı. Kaurismäki'nin en acı filmi; neredeyse hiç replik yok.

Bir polis, hasta karısı ve son bir yolculuk. Kitano'nun resimleri filme giriyor; sertlik ile şefkat aynı karede.

Bir yakuza sahilde kendini bekliyor. Kitano şiddeti ani ve sessiz çekiyor; aradaki oyun sahneleri filmin kalbi.

Sert bir adam ve annesini arayan bir çocuk, yaz boyunca yollarda. Kitano'nun en yumuşak filmi; Joe Hisaishi'nin müziği taşıyor.

