Etiketler
babalık

Bir baba, bir kız, bir tatil — ve hatıranın altında gizli bir keder. Son, geriye dönüp her şeyi değiştirir.

Bir baba ve kızının ormanda, toplumdan uzak yaşamı. Debra Granik'ten şefkatli, sade, güzel.

Lynch'ten, kâbusla rüya arasında geçen bir babalık dehşeti. Anlamak için değil, hissetmek için bir film.

Bir trende zombi kıyameti; babalık ve fedakârlık üzerine. Hızlı, duygusal, insani.

Bir baba, oğlunu kamptaki dehşetten korumak için her şeyi bir oyuna çevirir. Benigni gülümsemeyle gözyaşını aynı sahnede buluşturuyor.

Şizofreniyle boğuşan bir adam, kızını bulmak için yola çıkar. Kerrigan bizi hastalığın sesinin ve gürültüsünün içine sokuyor — dayanması güç, unutması imkânsız.

Haksız yere hapse atılan bir adam ve babası, adalet için yıllarca savaşır. Gerçek bir olaydan; Day-Lewis öfkeyi ve sevgiyi aynı anda taşıyor.

İşini kaybetmemek için bisikletine muhtaç bir adam, çalınan bisikletini oğluyla birlikte arar. İtalyan neorealizminin en yalın, en kırılgan kalbi.

Bir çocuk, babası ile mahalle babası arasında büyür. Aidiyet ve ahlak üzerine sıcak bir hikâye.

İki adamın dağlarda örülen ömürlük dostluğu. Sabırlı, geniş, sessizce yürek burkan.

Üç ürün lansmanının kulisinde bir dâhinin portresi. Sorkin'in keskin, diyalog dolu senaryosu.

Romanya'dan: kızının geleceği için ahlaki tavizler veren bir babanın çöküşü. Mungiu'dan keskin, gergin.

Yaşlı bir baba ve oğlunun sahte bir ikramiye peşinde yolculuğu. Payne'den siyah-beyaz, hüzünlü, komik.

Ozu'dan, evlenmek istemeyen bir kız ve babası üzerine sessiz, dokunaklı bir başyapıt. Sade, derin.

Apu evlenir, mutlu olur ve her şeyi kaybeder. Üçlemenin en yıkıcı bölümü; final sahnesi affediyor.

Ozu'nun son filmi. Yine bir baba, yine evlenen bir kız, yine sake. Final sahnesindeki yalnızlık bütün bir kariyerin özeti.

Ölmekte olan bir adam çocuklarını güvene almaya çalışıyor. İñárritu'nun en yorucu, en umutsuz filmi; Bardem'in en iyi rolü.

Steinbeck'ten, Kabil ile Habil'in Kaliforniya versiyonu. James Dean'in ilk büyük rolü; babasının sevgisini kazanamayan oğul.

Coppola bir mafya filmi çekmedi, bir aile destanı çekti. Michael'ın masumiyetten patronluğa geçişi Amerikan sinemasının en sessiz, en dehşet verici dönüşümü. Üç saat boyunca hiçbir sahne fazlalık değil — düğünden vaftize kadar her şey aynı çürümenin parçası.

Dahi çocuklar büyüyüp başarısız olur ve baba geri döner. Anderson'ın simetrisi burada bir savunma mekanizmasına dönüşüyor.


