Etiketler
hayalet-hikayesi

Antik bir kasabada, yanında üç hayaletle annesini arayan acemi bir medyum. Yıldırım doğaüstüyü korku tarafına değil mizah tarafına çekiyor; ölülerin yorumları filmin asıl sesi hâline geliyor ve arayış giderek kendini tanıma meselesine dönüşüyor.

İç savaş sırasında bir yetimhane ve içindeki hayalet. Del Toro korkuyu politik tarihe bağlıyor; hayalet bir kurban.

Bir fotoğrafçının karelerinde beliren bir yüz. Asya korkusunun en etkili örneklerinden; final açıklaması sırtını ürpertiyor.

Ağlayan kadın efsanesi, çocuklar için anlatılıyor — yastan doğan, geceleri dolaşan küçükleri kaçıran bir hayalet. Aile akşamı için yumuşatılmış halk korkusu.

Kaçak bir mahkûm okula doğru geliyor ve çocukluğun büyülü dünyası ilk kez gölgelenir. Daha karanlık, daha vahşi, ürperti dolu.

Yedi okullu kız, teyzenin taşra evinde tatile gider; ev onları teker teker yutmaya başlar.

Cornwall'da ucuza bir ev alan iki kardeş, evin neden ucuz olduğunu yavaşça öğrenir.

İki çocuğa bakmakla görevli mürebbiye, evin ve çocukların ele geçirildiğine inanmaya başlar.

İki göç, ters yönlerde: biri baraj felaketinden şehre, öteki şehirden ölen babasının çiftliğine. Aynı yol, iki hikâye.

Üç hayalet hikâyesi, üçü de Aborjin anlatı geleneğinden. Avustralya'da bir Aborjin kadının yönettiği ilk uzun metraj.

Cenaze levazımatçısı ölülerle konuşuyor ve yaşayanlarla konuşamıyor. Macar mizahının en kuru hâli.

Karınlarından yapışık ikizlerden biri ayırma ameliyatında hayatta kalınca, ölen kız kardeşinin intikamcı hayaleti tarafından musallat edilir.

Savaşa giden Mak yaralı da olsa köyüne döner ve seven karısıyla çocuğuna kavuştuğunu sanır; ölümün bile ayıramadığı bir aşkın atmosferik folk efsanesi.

Mak'ın arkadaşları onu korumaya çalışır ama karısı Nak, kendi ölümü gibi küçük bir engelin gerçek aşkın önüne geçmesine izin vermez; ünlü hayalet efsanesinin şen korku-komedi versiyonu.

Genç bir Filipinli, ilk işi için — yatılı hizmetçilik — Singapur'a gelir; hem de ölülerin kapılarının açıldığı yedinci ayda. Kelvin Tong, göçmen ev işçiliğinin kaygılarını bir hayalet hikâyesinin içine sarar.

Hayalet burada bir tehdit değil bir ev aleti; yararlı olmak, var olmaya devam etmenin şartı. Boonbunchachoke tür kalıbını siyasi bir şakaya çeviriyor ve kime yer verildiğini, kimin ortadan kaldırıldığını aynı mizahla soruyor.

Ölen kocanın geri gelmesi burada bir korku değil bir tercih meselesi; kadın iki hayat arasında seçim yapmak yerine ikisini de tutuyor. Barreto komediyi ahlaki bir dersle kapatmıyor, arzu ile saygınlığı aynı evde yaşatıyor.



