Etiketler
kurum-baskısı

Bir kadının önündeki engeller ne dramatik ne de tek seferlik: imza, randevu, telefon, eski eşin tavrı. Reyhan bunları biriktirerek anlatıyor ve seyirciyi de aynı yorgunluğa ortak ediyor; kararın nerede verildiğini fark etmek zorlaşıyor.

Vardiya bittiğinde asıl değerlendirme başlıyor ve kimin kimi denediği ancak o anda anlaşılıyor. Durlanık çağrı merkezini bir işyeri gibi değil bir sınav odası gibi kuruyor: telefonda kurulan yalanla ofiste kurulan yalan aynı dili konuşuyor.

Yeni bir ülkede kalabilmek bir imzaya bakıyor ve o imzayı atacak kimse çıkmıyor. Uğurlu göçü duygusal bir eşik olarak değil bir belge sorunu olarak çekiyor; arkadaşlık da orada sınanıyor.

Bir ıslahevindeki çocuk ve tek başına geçen günleri. Favio'nun ilk filmi; Bresson'un Arjantin'deki karşılığı.

Bir mühendis kayıp bir satranç taşı için telgraf çekiyor ve devlet bunu şifreli mesaj sanıyor. Soruşturma aylarca sürüyor, adam işinden alınıyor, fabrika milyonlarca zarar ediyor. Huang beşinci kuşağın tek komedi yönetmeni ve bu ilk filmi.

Bir sahil otelinde çalışan genç bir kız, iki çocuğa yapılanın tek tanığı. Kayıtları var ama konuşursa işini ve kimliğini kaybedecek. Qu filmi dev bir Marilyn Monroe heykelinin etrafında kurdu — kasabadaki en görünür anıt o.

Bir taksici arka koltukta terk edilmiş bir bebek buluyor ve bütün geceyi ne yapacağına karar veremeden geçiriyor. Golestan Tahran'ı ilk kez modern bir şehir olarak çekti: gece kulüpleri, karakollar, hastane koridorları. Kimse kimseye yardım etmiyor ve film bunu bir suçlama olarak değil bir gözlem olarak koyuyor.

İran-Irak sınırında gezici öğretmenler sırtlarında kara tahtalarla öğrenci arıyor; tahta bazen siper, bazen sedye, bazen çeyiz oluyor. Samira Makhmalbaf yirmi yaşındaydı ve Cannes'da jüri ödülü aldı.

Bir kadın hapishanesinde on sekiz yıl: sert dindar bir müdür ve annesinin istismarcı kocasını öldürmekten yatan genç bir ebe. Hekmat filmi gerçek bir hapishanede çekti ve sansür yüzünden uzun süre gösterime giremedi.

Lima'da bir askerî lisede şiddet, susma zorunluluğu ve ihanet. Vargas Llosa'nın romanından; ordu filmi yayınlandıktan sonra kopyaları yakmıştı.

Bir kadın, bir akıl hastanesine bir ölümü araştırmak için girer — ya da öyle iddia eder. Kimin haklı, neyin gerçek olduğunu sürekli kaydıran bir bilmece.

İrlanda'da, 'ahlaksız' sayılan genç kadınların kapatıldığı bir Magdalen çamaşırhanesinde üç kız hayatta kalmaya çalışır. Kilisenin gölgesinde işleyen, soğuk ve acımasız bir zulüm makinesi.

Güney Çin'de kilitli bir psikiyatri koğuşunun içinde uzun, sürükleyici bir nöbet. Kapalı kapıların ardında, unutulmuş hayatların sabırlı ve acı kaydı.

Florida'da bir ıslahevine gönderilen iki Siyah çocuğun hikâyesi, tamamen onların gözünden çekilmiş. Kamera hiçbir zaman dışarıdan bakmıyor.

Görme engelli bir okul müdürü ile ona gönüllü gelen dul bir kadın. Acıma ile sevgi arasındaki farkı tartışıyor.

Doğu'da yatılı bir bölge okulunda hasta bir çocuğu doktora götürmeye çalışan arkadaşı. Kapılar sırayla kapanıyor.

Bir kadın ev yaptırmaya karar veriyor. Film boyunca izin alıyor, belge topluyor, para buluyor, tekrar izin alıyor. Bürokrasi bir gerilim aracı olarak kullanılmış ve işe yarıyor.

Dört göçmen işçi polis tarafından alınıyor. Suçları yok. Film onları serbest bırakmıyor ve seyirciyi de. Venedik'te ödül alan ilk Tamil filmi.

Alt kasttan bir hukuk öğrencisi üst kasttan bir kızla arkadaş oluyor. Bu kadar. Filmin geri kalanı bu cümlenin Hindistan'da ne anlama geldiğini anlatıyor.

Ömrünü devlet dairesinde geçiren bir adam emekli oluyor. Maaşı gelmiyor. Karısı hastalanıyor. Dosyası bir masadan diğerine gidiyor ve adam beklerken küçülüyor.


