Etiketler
lav-diaz-vari

Suç ve Ceza'nın Filipinler'e taşınmış hâli, dört saat. Lav Diaz Dostoyevski'yi bir tropikal kasabaya yerleştiriyor.

Kocasının cesedini bekleyen bir kadın ve kaybolan bir çocuk. Lav Diaz'ın en durgun filmi; yas bir manzaraya dönüşüyor.

Otuz yıl haksız yere hapis yatan bir kadının intikamı. Venedik'te Altın Aslan kazandı; siyah beyaz ve dört saat.

Marcos'un sıkıyönetim dönemi ve halk efsaneleri iç içe. Berlin'de Altın Ayı kazandı; Lav Diaz'ın en erişilebilir uzun filmi.

On bir saatlik bir aile destanı, siyah beyaz, 1971'den 1987'ye. Lav Diaz zamanı bir madde gibi kullanıyor; sabredene bütün bir ülke veriyor.

Fırtına geçmiş, kamera enkazda kalanları izliyor; kurtarma ekipleri değil çocuklar var. Diaz yorum yapmıyor, anlatıcı koymuyor; suyun içinde geçen her dakika felaketin sonrasının nasıl bir gündelik hayata dönüştüğünü gösteriyor.

Bir sanatçının bitiremediği iş ile kafasındaki tarikat anlatısı aynı filmde ilerliyor; ikisi de tamamlanmak için bir kurban arıyor. Diaz süreyi bir zorluk olarak değil bir koşul olarak kullanıyor: yaratmanın nasıl bir takıntıya dönüştüğünü ancak bu uzunlukta gösterebiliyor.

İki hikâye yan yana yürüyor: biri esaret altındaki bir kadın, diğeri define arayan iki adam. Diaz ikisini de aynı sabit planlarla çekiyor ve tekrar eden hasar fikriyle birbirine bağlıyor; siyah beyaz burada estetik değil, dayanma süresi meselesi.


