Etiketler
uzun

Bir şarap fabrikasına giren genç bir işçi, mesleğin sessiz ahlakıyla karşılaşır. Iosseliani'nin ilk uzun metrajı, gündelik olanın içindeki dürüstlüğü arar.

Güney Çin'de kilitli bir psikiyatri koğuşunun içinde uzun, sürükleyici bir nöbet. Kapalı kapıların ardında, unutulmuş hayatların sabırlı ve acı kaydı.

Ayrılıktan yeni çıkmış iki yabancı, Manila havaalanında tanışıp Baguio ve Sagada'ya doğru yola düşer, boyunca kırık kalpleri konuşurlar. Jadaone iyileşmeyi büyük jestlerle değil, uzun bir sohbetin sıcaklığıyla anlatır.

Davao'nun teneke sokaklarında iki kardeş, bir belediye başkanının gençleri avlayan ölüm mangalarının gölgesinde tek bir gece boyunca kaçar. Diokno, kesintisiz uzun planlarla nefesi keser; devletin yasadışı infazı, sıcak ve yakın bir dehşet olarak akar.

Yıkım tehdidi altındaki bir Tondo gecekondusunda çocuklar, molozun, söylentinin ve tutunmaya çalışan ailelerin sıradan şefkatinin ortasında büyür. Jewel Maranan'ın sabırlı uzun planları yoksulun göz hizasında kalır; gösterişi reddederek tüm bir yüzyılın tek bir mahallenin üstüne çöküşünü açığa çıkarır.






Oyuncu-yönetmenin uzun metrajlı draması. Kadın yönetmen Amleset Muchie.

Anlatıcı bir adresin geçmişini söylüyor, görüntüde ise bugünün sokağı var; film bu iki katmanı hiç birleştirmiyor. McQueen süreyi bir zorluk olarak kabul ediyor: hafıza ancak bu kadar uzun bakınca şehrin üstüne oturuyor.

Bir sanatçının bitiremediği iş ile kafasındaki tarikat anlatısı aynı filmde ilerliyor; ikisi de tamamlanmak için bir kurban arıyor. Diaz süreyi bir zorluk olarak değil bir koşul olarak kullanıyor: yaratmanın nasıl bir takıntıya dönüştüğünü ancak bu uzunlukta gösterebiliyor.

İki hikâye yan yana yürüyor: biri esaret altındaki bir kadın, diğeri define arayan iki adam. Diaz ikisini de aynı sabit planlarla çekiyor ve tekrar eden hasar fikriyle birbirine bağlıyor; siyah beyaz burada estetik değil, dayanma süresi meselesi.

Devriye arabasının içinden bakılan bir şehir; kamera ne suçluyu ne polisi savunuyor. Wiseman anlatıcı ve röportaj kullanmadığı için değerlendirmeyi seyirciye bırakıyor, sahneler arasındaki geçişler bir yorum yerine bir karşılaştırma öneriyor.

Lüks bir mağazanın satış katı ile yönetim toplantıları aynı filmde yan yana duruyor. Wiseman hiyerarşiyi açıklamıyor; kimin kime nasıl konuştuğu, birkaç sahne sonra kendiliğinden anlaşılıyor.

Ders, bütçe toplantısı ve öğrenci eylemi aynı kurumun üç ayrı odasında geçiyor. Wiseman toplantı sahnelerini kesmeden bırakıyor; kamu üniversitesinin parasız kalması, bir haber cümlesi değil saatler süren bir müzakere olarak görünüyor.

Belediye burada bir bina değil, çöp toplamaktan nikâha kadar uzanan bir işler zinciri. Wiseman yönetimi tepeden anlatmıyor; masa başındaki görüşmeler ile sokaktaki hizmet aynı uzunlukta yer buluyor ve devlet gündelik bir emek olarak görünüyor.


