Etiketler
sessizlik-dolu

Tek kelime bile edilmeden, kıtadan kıtaya dolaşan görsel bir tören. İnsanın, doğanın ve inancın sözsüz bir haritası.

Kim Ki-duk'tan, boş evlere gizlice yerleşen bir adam ve ona neredeyse tek söz etmeden katılan bir kadın. Sessiz, zarif, rüya gibi.

Phil Tippett otuz yıl boyunca bunu elleriyle ördü — çürümüş, dişli, kâbus gibi bir stop-motion dünyası. Diyalog yok, kaçış da yok.

Bir ada, bir aile, ve her gün su taşımaktan ibaret bir hayat. Tek bir söz yok — Shindo sadece emeği ve dayanmayı gösteriyor.

Bir köpek ve robotun dostluğu, tek kelime edilmeden anlatılır. Sıcak, hüzünlü, evrensel.

Bir kedi, sular yükselirken hayvanlarla bir teknede hayatta kalır. Sözsüz, büyüleyici, ödüllü.

Bir polis, hasta karısı ve son bir yolculuk. Kitano'nun resimleri filme giriyor; sertlik ile şefkat aynı karede.

Üç kişi, boş bir daire, neredeyse hiç diyalog. Tsai yalnızlığı fiziksel bir mesele yapıyor; final sahnesindeki ağlama uzun ve gerçek.

Babası ölen bir çocuk Paris'teki bir kadınla saat farkı üzerinden bağ kuruyor. Tsai'nin en şefkatli filmi.

Bir baba ve iki çocuğu, Taipei'nin harabelerinde. Son sahne on dört dakika sürüyor ve neredeyse hiçbir şey olmuyor — sinemanın sınırı.

Hasta bir adam ve genç bir masör, Bangkok'ta. Tsai'nin en çıplak filmi: neredeyse hiç diyalog, altyazı bile yok. Masaj sahnesi yirmi dakika sürüyor ve filmin bütün duygusu orada.

1944, Marzabotto; katliamı konuşmayan bir kız çocuğunun gözünden izliyoruz. Ağzından tek kelime çıkmıyor.

Evlerine yerleştirilen Alman subaya karşı bir amca ile yeğeni, hiç konuşmayarak direnir.

Hapisten çıkan bir mücevher hırsızı, reddettiği işi eski sevgilisi yüzünden kabul eder.

Bir subay ile karısının ölüm ritüeli, Noh sahnesinde sözsüz olarak canlandırılır.


