Etiketler
savaş-dönemi

İki koşucu Gelibolu'ya gidiyor. Weir savaşı arkadaşlıkla anlatıyor; son kare Avustralya'nın ulusal travması oldu.

Bir esir kampında Fransız subaylar ve Alman komutan. Renoir savaşı sınıf üzerinden anlatıyor: subaylar birbirini askerlerden daha çok anlıyor.

İki arkadaş ve aynı kadın, yirmi yıl boyunca. Jeanne Moreau'nun köprüde koştuğu sahne Yeni Dalga'nın simgesi oldu.

İşgal altındaki Fransa'da bir yatılı okul ve saklanan Yahudi çocuklar. Malle kendi çocukluğunu anlatıyor; son sahne kırk yıl sonra hâlâ affedilmiyor.

Japon esir kampında bir İngiliz albay, düşmanı için köprü inşa ediyor. Alec Guinness'in inadı savaşın anlamsızlığını taşıyor.

Gezici bir tiyatro topluluğu 1939'dan 1952'ye Yunanistan'ı dolaşıyor. Dört saat, seksen plan; Angelopoulos tarihi tek bir yürüyüşe sığdırıyor.

Vietnam'a giden üç arkadaş ve dönerken kalan iki kişi. Woo'nun en karanlık filmi; kahramanlık burada tamamen çöküyor.

Savaş sırasında saklanan bir kadın ve erkek, aynı odada. Szabó kapalı mekânda güven ve ihanetin nasıl aynı şey olduğunu gösteriyor.

Yom Kippur Savaşı'nda bir sağlık ekibi. Gitai kendi savaş deneyimini çekiyor; çamurda geçen uzun planlar dayanılmaz.

1948, iki taraf, aynı toprak. Gitai kuruluşu ve sürgünü aynı filmde tutuyor.

Sekiz İtalyan askeri, Yunan adasında unutuluyor. Savaş filmi değil, savaştan kaçış filmi — ve nadiren bu kadar tatlı bir film çekildi.

Lübnan İç Savaşı'nın ilk yılları ve bir aşk. Bagdadi savaşın gündelik hâlini çekiyor; Cannes'da ödül aldı.

İşgal altındaki Hollanda'da altı öğrenci farklı taraflarda buluyor kendini. Verhoeven direnişi kahramanlık olarak değil, tesadüf olarak anlatıyor.

Yahudi bir şarkıcı Nazi karargâhına sızıyor. Verhoeven kahramanı da direnişi de kirletiyor — savaşta kimse temiz çıkmıyor.

Varşova Ayaklanması'nda kanalizasyona sığınan direnişçiler. Wajda umut vermiyor — filmin başında kimin öleceğini söylüyor.

Savaşın son gününde bir direnişçi ve bir suikast. Wajda'nın üçlemesinin zirvesi; çöp yığınındaki ölüm sahnesi Polonya'nın simgesi oldu.

Władysław Szpilman'ın Varşova gettosunda hayatta kalışı. Polanski kendi çocukluğunu çekiyor; piyano sahnesi ve o son konser.

Keaton'ın başyapıtı: bir makinist, sevdiği kadın ve çalınan lokomotifi peşinde. Kahkaha ile tehlike arasındaki mesafe hiç bu kadar kısa olmadı.

Tarantino tarihi değiştiriyor ve bunu sinemanın kendisiyle yapıyor. Christoph Waltz'ın açılış sahnesi bir ders niteliğinde.

Savaşın küllerinde, öldürülmesi imkânsız bir adamın sessiz, kanlı hesaplaşması. Az laf, çok toz.


