Etiketler
kadınlar

Belgesel bir yönetmenin filmlerini değil, o filmleri çekebilmek için verdiği uğraşı anlatıyor: yapımcı bulmak, işi sürdürmek, bağımsız kalmak. Güreli anlatıcıyı öne çıkarmıyor; sinema tarihi burada bir başarı listesi değil, bir çalışma günlüğü.

Sporun ödülü madalya değil bir ömür boyu ödenek; bu bilgi filmin bütün ahlakını kuruyor. Gülen ile Büyükcoşkun bedeni bir kariyer aracı olarak çekiyor ve antrenman sahnelerini zaferle değil hesapla dolduruyor.

İki kız kardeşin hayatı dışarıdan gelen bir darbeyle değil, mahallenin ve ailenin sürekli basıncıyla çatlıyor. Algün büyük olayların peşine düşmüyor; sır, söylenti ve bakış birikerek çalışıyor ve kardeşlerin birbirine tutunması da zamanla bir yük hâline geliyor.

Bir öneri, bir iğne ve aynanın önünde geçen birkaç gün. Bozcu güzellik baskısını söylemle değil yüzün kendisiyle anlatıyor; kamera yakın durdukça hangi ifadenin kime ait olduğu belirsizleşiyor.

Dönüş burada bir tatil değil bir hesaplaşma denemesi; ev, anlatılmamış olanın saklandığı yer. Dağ ile Saydam söylenmeyeni açıklamak yerine sahneler arasında bırakıyor, kıyı da bu bekleyişin ölçüsü oluyor.

Kamera bir hayatın içine girip orada kalıyor; anlatan kişi kendi şartlarını kendi diliyle koyuyor. Alkaya röportajla kurmacayı ayırmıyor ve bu bulanıklık filmi bir vaka incelemesi olmaktan çıkarıp bir tanıklığa dönüştürüyor.

Erken Türk sinemasının tiyatrodan devraldığı her şey burada görünür: sahne düzeni, oyunculuk tonu, mahkeme sahnesinin kurulumu. Ertuğrul köylü kızın haklılığını anlatmakla yetinmiyor, kararın nerede verildiğini de gösteriyor.

Bir sahil otelinde çalışan genç bir kız, iki çocuğa yapılanın tek tanığı. Kayıtları var ama konuşursa işini ve kimliğini kaybedecek. Qu filmi dev bir Marilyn Monroe heykelinin etrafında kurdu — kasabadaki en görünür anıt o.

Berlin'in inşa tarihini anlatan bir rehber ile bir dalgıç. Petzold su efsanesini şehir tarihinin üstüne bindiriyor.

Doğu Almanya'da iki çocuklu bir kadın kendi hayatını kurma peşinde; sosyalist ülkede kadın olmanın nasıl bir şey olduğunu doğrudan soran ilk filmlerden.

Oğlunu kaybeden bir kadın, geçmişindeki herkesi buluyor. Almodóvar'ın kadınlara yazdığı mektup; belki en iyi filmi.

Terk edilmiş bir kadın, gazpacho ve kaos. Almodóvar'ı dünyaya tanıtan komedi; renkler kadar hızlı.

Ölmüş bir anne geri dönüyor ve kimse şaşırmıyor. Almodóvar burada La Mancha'ya, kendi köküne dönüyor; Penélope Cruz'un en iyi rolü.

Genç bir hırsız yaşlı ortağını bırakıp masum bir kızla evlenmek istiyor ve kadın buna razı oluyor — kendini onun annesi olarak tanıtarak. Bani-Etemad devrimden sonra kadınların hayatını doğrudan anlatan öncülerden biri oldu ve bunu bir suç hikâyesinin içinden yaptı.

Üç hikâye, üç yaş: dokuz yaşında bir kızın son oyun saati, bir bisiklet yarışında kocasının peşinden geldiği kadın, ömrü boyunca alamadıklarını sahilde satın alan yaşlı biri. Meshkini bir kadının hayatını üç kesitte anlatıyor ve hiçbirinde açıklama yapmıyor.

Tekstil fabrikasında çalışan bir kadının etrafında dağılan aile: dövülen hamile kız, siyasete kayan oğul, yurt dışına çıkmak için evi satmaya kalkan büyük oğul. Film seçim günlerinde geçiyor ve kimse kimseye oy vermiyor.

Bir kadın hapishanesinde on sekiz yıl: sert dindar bir müdür ve annesinin istismarcı kocasını öldürmekten yatan genç bir ebe. Hekmat filmi gerçek bir hapishanede çekti ve sansür yüzünden uzun süre gösterime giremedi.

Taliban sonrası Kabil'de bir genç kadın gizlice okula gidiyor ve başkan olmayı düşlüyor; babası bunu öğrenirse her şey biter. Film yıkıntıların içinde çekildi ve adını Lorca'nın bir şiirinden aldı.

Yedi ayrı hikâye, yedi ayrı taksi ve minibüs; Bani-Etemad kendi eski filmlerinin karakterlerini yıllar sonra bulup ne olduklarını gösteriyor. Venedik'te senaryo ödülü aldı; İran'da yasaklandı ve gösterim izni ancak sonradan (2015) çıktı.

Kuzey İran'da boşanmış bir kadın yeniden evlenmek istiyor ama oğlunun velayeti buna bağlı; geçici evlilik denen şeye itiliyor. Panahandeh ilk filmiyle Cannes'da ödül aldı ve bir yasal boşluğu bir aşk hikâyesinin içine yerleştirdi.

