Ülke odası
İsviçre
İsviçre'nin dört resmî dili var, sineması ikisine sığıyor. Almanca ve Fransızca konuşan iki kol birbirinden bağımsız çalışıyor, aynı fondan para alıyor, aynı festivale gidiyor ve birbirinin filmlerini izlemiyor; İtalyanca konuşan güney bir avuç filmle temsil ediliyor, Romanşça neredeyse hiç. Ülke tam değil.
Dört dilli bir ülkenin kaç sineması olur?
1969 → 2024

Charles, Dead or Alive
Cenevre'de bir fabrika sahibi sabah işe gitmiyor ve bir daha dönmüyor. Locarno'da Altın Leopar aldı ve İsviçre sinemasının başladığı tarih olarak buraya konuluyor. İki yıl sonra aynı çevreden bir film çıkıyor ve bu kez kimse bir kadını yazamıyor.

The Salamander
İki yazar Rosemonde hakkında bir senaryo yazmaya çalışıyor ve o hiçbirinin yazdığına benzemiyor. Neredeyse parasız çekildi, Avrupa'da yılın en çok konuşulan filmlerinden oldu. Altı yıl sonra aynı kol bir sınıf farkını tek kelime etmeden anlatıyor.

The Lacemaker
Pomme kuaför çırağı, sevgilisi üniversite öğrencisi, ve ayrılığın sebebi hiç söylenmiyor. Goretta'nın filmi Fransızca kolun dışarıdaki en tanınan işi oldu. Ertesi yıl Almanca taraf bambaşka bir şey yapıyor ve bütün ülke sinemaya gidiyor.

The Swissmakers
İki polis vatandaşlık başvurusu yapanları soruşturuyor ve film bunu komedi olarak veriyor. İsviçre tarihinin en çok bilet satan yapımı ve konusu bir prosedür. Üç yıl sonra aynı bürokrasi savaş yıllarına götürülüyor ve komedi bitiyor.

The Boat Is Full
Altı kişi sınırı geçiyor ve bir köyde saklanmaya çalışıyor. Imhoof İsviçre'nin savaş boyunca kapalı tuttuğu sınırı çekti ve ülke filmi uzun süre tartıştı. Dört yıl sonra Almanca kol nihayet kendi büyük filmini buluyor.

Alpine Fire
Dağ çiftliğinde dört kişi, kapalı bir kış, ve konuşmayan bir oğlan. Locarno'da Altın Leopar aldı ve Fransızca kolun on dört yıl önce yaptığını Almanca tarafta karşıladı. Beş yıl sonra bir aile Doğu Türkiye'den yola çıkıyor ve Alpler'i yürüyerek geçmeye kalkıyor.

Journey of Hope
Haydar ailesini İsviçre'ye götürmeye çalışıyor ve kimse ona hayır demiyor — kaçakçı, memur, sınır polisi herkes yalnız kendi işini yapıyor. İsviçre'nin iki Oscar'ından ikincisi. On yıl sonra İtalyanca kol dışarıda ilk kez görünüyor.

Bread and Tulips
Rosalba mola verilen otobüse binmiyor ve Venedik'te kalıyor. İsviçre'nin İtalyanca konuşan tarafı bu filmle uluslararası bir yer buldu. Ertesi yıl bir kamera başka bir kameranın üstüne bağlanıyor.

War Photographer
James Nachtwey vizöre bakıyor ve biz onun gördüğünü görüyoruz. Oscar'a aday gösterildi ve İsviçre belgeselinin dışarıda tanındığı film oldu. Yedi yıl sonra bir aile otoyolun kenarında yaşamayı seçiyor ve yol açılıyor.

Home
Ursula Meier ilk filmiyle Fransızca kolu yeniden kurdu. Ev aynı yerde duruyor, dışarısı değişiyor, ve aile içeride kalmayı seçiyor. Dört yıl sonra aynı yönetmen dağın iki katını yan yana koyuyor.

Sister
Simon yukarıdaki kayak merkezinden çalıp aşağıdaki siteye dönüyor. Berlin'de Gümüş Ayı aldı ve İsviçre'nin sınıf meselesini en açık gösteren filmi oldu. Beş yıl sonra Almanca taraf bir referandum hikâyesi anlatıyor.

The Divine Order
Nora köyünde kadınların oy hakkı için kampanya yürütüyor ve kocasının izni olmadan çalışamıyor. İsviçre kadınlara federal oy hakkını Avrupa'da en geç tanıyan ülkelerden biri. Ertesi yıl bir çağrı merkezi çalışanı telefonda başka biri oluyor.

Those Who Are Fine
Alice satış yaparken kullandığı dili dolandırıcılıkta da kullanıyor ve ikisi arasında fark yok. Schäublin insanları hep uzaktan çekiyor, kalabalık içinde küçük. Üç yıl sonra İtalyanca kol geri dönüyor ve bu kez konusu bir cinayet.

3/19
Camilla kayıtsız bir göçmeni öldürüyor ve onu arayan kimse çıkmıyor. Zincirdeki ikinci ve son İtalyanca halka — sayı bu kadar. Ertesi yıl bir saat fabrikasında dört ayrı zaman ölçüsü çarpışıyor.

Unrest
On dokuzuncu yüzyıl, saat üretimi, ve saati birleştirmeye karşı çıkan anarşistler. Berlin'de Encounters bölümünün yönetmenlik ödülünü aldı. İki yıl sonra bir köpek mahkemeye çıkıyor ve zincir başladığı dile geri dönüyor.

Dog on Trial
Üç kişiyi ısıran köpeğin savunmasını genç bir avukat üstleniyor. Zincir bir fabrika sahibinin kaçışıyla başladı ve bir hayvanın duruşmasında bitiyor — arada elli beş yıl var.


