Ülke odası
Cezayir
Bu ülkede nüfusun önemli bir kısmı Berberi konuşuyor ve bu odadaki otuz filmden yalnız birinde o dil duyuluyor. O film 1978'de bir kadın yazarın çektiği bir deneme ve ondan sonra kırk yedi yıl boyunca aynısı yapılmadı. Kabiliye'de geçen filmler bile Arapça çekildi.
Bir ülkenin sineması hangi dili seçerse kimi dışarıda bırakır?
Bu odada dört durak var. İlki cinéma moudjahid: bağımsızlıktan sonra devletin desteklediği ve savaşı anlatan filmler — bu ülkenin Altın Palmiye'si oradan geldi. İkincisi devlet ve eleştiri; yetmişlerde kamera savaştan çıkıp şehre girdi ve gündelik hayatı çekmeye başladı. Üçüncüsü kara on yıl: doksanlarda süren iç çatışma ve o yıllarda çekilebilen az sayıda film. Sonuncusu bugün.
Devamını oku
Bu odadaki otuz filmin on dokuzu ortak yapım ve on dördünde ortak Fransa.
1965 → 2023

Dawn of the Damned
Arşiv görüntüleriyle kurulan bir sömürge tarihi ve yeni kurulan devlet sinema kurumunun ilk işlerinden biri. Bağımsızlıktan üç yıl sonra, anlatılacak tek konu vardı. Ertesi yıl bir anne oğlunu Fransız kampları arasında arıyor.

The Winds of the Aures
Her kapıda geri çevriliyor ve dağı bir kez daha aşıyor. Lakhdar-Hamina savaşı cepheden değil bekleyenin gözünden çekti ve Cannes'da ilk film ödülünü aldı. Üç yıl sonra bir Kabil köyü direnişle işbirliği arasında bölünüyor.

Opium and the Stick
Üç kardeş, bir köy, ve herkesin bir taraf seçmek zorunda kalması. Mammeri'nin romanından uyarlandı ve Kabiliye'de geçmesine rağmen Arapça çekildi. Beş yıl sonra üç saatlik bir destan Cannes'da en büyük ödülü alıyor.

Chronicle of the Years of Fire
Kuraklık, göç, ve savaşa giden yollar. Altın Palmiye kazandı ve bu ödül bir Afrika ülkesine ilk kez gitti — devlet sineması en yüksek noktasına burada ulaştı. Ertesi yıl kamera destanı bırakıp bir apartman merdivenine giriyor.

Omar Gatlato
Omar müzik kaydediyor, dolaşıyor, ve bir kadınla konuşmayı beceremiyor. Allouache savaş kahramanının yerine hiçbir şey başaramayan bir genci koydu ve modern Cezayir sineması burada başladı. İki yıl sonra bir romancı dağa çıkıp yaşlı kadınları dinliyor.

The Nouba of the Women of Mount Chenoua
Anlatı yok, röportaj ve manzara var, ve savaş anıları kadınların ağzından geliyor. Bu odadaki tek Berberi dilli film ve ondan sonra kırk yedi yıl aynısı yapılmadı. On yıl sonra bir köyde evlenemeyen bir genç adam ataerkinin hicvine dönüşüyor.

The Citadel
Kimse ona kız vermiyor ve köyün kuralları hiç sorgulanmıyor. Chouikh ataerkiyi bir alegori olarak kurdu ve bu film kara on yıldan hemen önce geldi. Altı yıl sonra bir mahallede çatıdan bir hoparlör sökülüyor.

Bab El Oued City
Küçük bir hareket bütün mahalleyi ikiye bölüyor. Allouache filmi çatışmanın en yoğun yılında, gerçek sokaklarda ve büyük ölçüde gizlice çekti. Dört yıl sonra çölde iki topluluk arasında bir duvar yükseliyor.

The Desert Ark
İki çocuk birbirini sevemiyor ve vaha bölünüyor. Chouikh kara on yılı hiç adlandırmadan, bir alegori olarak anlattı. Beş yıl sonra bir öğretmen okula bomba koymayı reddediyor.

Rachida
Vuruluyor, köye kaçıyor, ve yara iyileşmiyor. Bachir-Chouikh ilk filmini çekti ve kara on yılı tek bir bedenin taşıdığı şey olarak anlattı. Beş yıl sonra bir topograf güneyde harita çıkarırken bir göçmenle karşılaşıyor.

Inland
Neredeyse hiç konuşulmuyor ve karşılaşma hiç açıklanmıyor. Teguia güneyi bir coğrafya olarak değil, ülkenin kendine bakmadığı yer olarak çekti. Beş yıl sonra silah bırakan bir cihatçı kasabaya dönüyor ve af yasası onu koruyor.

The Repentant
Kimse ondan hesap soramıyor ve film sonunda kimseyi cezalandırmıyor. Allouache af düzeninin ne anlama geldiğini bir gerilim kalıbı içinde gösterdi. Dört yıl sonra üç ayrı kuşak aynı taşra yolunda geçmişten gelen bir borç taşıyor.

Until the Birds Return
Üç öykü, üç kuşak, ve hiçbiri kapanmıyor. Moussaoui çağdaş Cezayir'i bir suçluluk hâli olarak çekti. İki yıl sonra bir üniversite yurdunda defile düzenlemek direniş sayılıyor.

Papicha
Nedjma elbise dikiyor ve duvarlara afişler asılıyor. Film ülkede çekildi ama Cezayir'de gösterime giremedi — Akademi'ye gönderilen film buydu. Dört yıl sonra iki yönetmen devlet parası olmadan bir tarihî destan çekiyor.

The Last Queen
On altıncı yüzyıl, Kraliçe Zaphira, ve kendi bulunan bir finansman. Zincir 1965'te devletin kurduğu bir kurumla başladı ve elli sekiz yıl sonra o kurum olmadan çekilen bir destanla bitiyor — arada dil hiç değişmedi.


