Ülke odası
Mısır
Bu odadaki yüz on sekiz filmin yüz on altısı Mısırlı yönetmenlerin. Ne diaspora, ne ortak yapım zorunluluğu, ne başka bir ülkenin parasına bağımlılık — Mısır Arap dünyasında kendi sinemasını kendi ayakları üstünde kuran tek ülke oldu. Ama aynı yüz on sekiz filmde yalnız dört kadın yönetmen var ve hepsi 2004'ten sonra.
Kendi ayakları üstünde duran bir sinema kimleri dışarıda bırakır?
1939'da bir film çıktı ve sonraki her şey ona göre konumlandı: kamera apartman merdivenine, sokağa, dar odaya girdi. Ardından stüdyoların büyük yılları geldi, sonra devlet sinemayı devraldı, sonra bıraktı. Bu zincir bir liste değil, bir devir teslim sırası.

The Flirtation of Girls
Bir özel öğretmen, bir zengin kızı, ve araya giren şarkılar. Kraliyet dönemi Mısır sinemasının stüdyo düzeni bu filmde tam kurulmuş hâliyle görünüyor — yıldızlar, müzik, ve dağıtımı hazır bir pazar. Dokuz yıl sonra kamera stüdyodan çıkıp bir tren istasyonuna yerleşiyor.

Cairo Station
Kınawi gazete satıyor ve istasyondan hiç çıkmıyor. Chahine hem yönetti hem oynadı ve seyirci onu böyle görmeye hazır değildi — film gösterime girdiğinde ülkede tepki topladı. Ertesi yıl kamera güneye iniyor ve bir köyün kendi hukukuna giriyor.

The Nightingale's Prayer
Kardeşi namus adına öldürülüyor ve Amna intikam almaya geliyor. Yukarı Mısır burada bir manzara değil, devletin ulaşmadığı bir yer. On yıl sonra bir kabile mumyaları soyuyor ve bir genç adam bunu durdurmak istiyor.

The Night of Counting the Years
Konuşmalar ağır ağır ilerliyor ve film neredeyse ayinsel bir ritimle kuruluyor. Abdel Salam tek uzun metrajını çekti ve Mısır sinemasının en çok saygı gören filmi genellikle bu sayılır. Ertesi yıl bir köyde su kesiliyor ve köylüler bir kez daha bastırılıyor.

The Land
Toprak sahibi suyu kesiyor ve köy bölünüyor. Chahine bu filmi toprak reformundan on sekiz yıl sonra çekti ve o reformun ne kadarının gerçekleştiğini sordu. İki yıl sonra bir üniversite öğrencisi geceleri düğünlerde dans ediyor.

Watch Out for Zuzu
Soad Hosny bu filmle ülkenin en tanınan yüzü oldu ve film bir yıldan uzun süre gösterimde kaldı. Onu satan şey yönetmeni değil oyuncusuydu. Dört yıl sonra bir aile hikâyesi müzikal olarak kuruluyor ve 1967'nin hesabı şarkılarla soruluyor.

Return of the Prodigal Son
Dönüyor ve ev artık aynı değil. Chahine bir auteur olarak biliniyordu ama bu filmi de yıldız kadrosuyla sattı — sistem yönetmeni de kapsıyordu. Üç yıl sonra aynı yönetmen kendi gençliğine dönüyor ve dört dilli bir şehri hatırlıyor.

Alexandria... Why?
1942, savaş, ve Amerika'ya gitmek isteyen bir genç. Şehirde Yunanlar, İtalyanlar, Yahudiler ve Mısırlılar aynı sokakta yaşıyor — o İskenderiye filmin çekildiği yıl artık yoktu. Yedi yıl sonra bir köyde kadınlar dönmeyen erkekleri beklemeye başlıyor.

The Collar and the Bracelet
Yukarı Mısır'da üç kuşak boyunca süren bir bekleme. Beshara göçü bir olay olarak değil, bir ailenin sürekli hâli olarak çekti. Beş yıl sonra Kahire'de görme engelli bir adam mahalleyi kendisinden iyi tanıyor.

Kit Kat
Şeyh Hosni kör ve motosiklet kullanmakta ısrar ediyor. Abdel Sayed bir mahalleyi tek bir adamın inadı üzerinden anlattı ve film ülkede kült oldu. Ertesi yıl bir adam devlet dairesinde evrak işini bitiremiyor ve elinde silahla kalıyor.

Terrorism and Kebab
Rehine krizinde istediği tek şey kebap. Arafa bürokrasi eleştirisini bir komedi kalıbına koydu ve o kalıp sansürden geçti. Beş yıl sonra bir filozofun kitapları yakılıyor ve yönetmen bunu kendi sansür deneyiminden sonra çekiyor.

Destiny
On ikinci yüzyıl Endülüs'ü, İbn Rüşd, ve yakılan bir kütüphane. Chahine tarihi bir alegori olarak kullandı ve anlattığı şey kendi ülkesinde olan bir şeydi. Dokuz yıl sonra bir apartman ülkenin tamamı olarak kuruluyor.

The Yacoubian Building
Bir apartman, altı hayat, ve her katta başka bir sınıf. Dönemin en pahalı Mısır yapımıydı ve ülkenin bütün toplumsal meselelerini tek bir binaya sığdırdı. Dört yıl sonra İskenderiye'de yeraltı grupları çatıda çalıyor ve belediye her konseri kapatıyor.

Microphone
Devrimden bir yıl önce çekildi ve kaydettiği sahne hiçbir resmî kayıtta yok. Mısır bağımsız sineması bu filmle görünür oldu. Altı yıl sonra karşıt taraflar aynı polis aracının içinde toplanıyor.

Clash
Diab bütün filmi tek bir aracın içinden çekti ve dışarısı hiç görünmüyor. Devrimden sonraki bölünme bir kafesin içine sığdırıldı. İki yıl sonra bir adam ve bir çocuk Mısır'ı bir eşek arabasıyla geçiyor.

Yomeddine
Cüzzam tedavisi görmüş bir adam ile yetim bir çocuk gittikleri her yerde kapı yüzlerine kapanıyor. Zincir 1949'da stüdyonun tam kurulmuş hâliyle başladı ve altmış dokuz yıl sonra o stüdyonun hiç ilgilenmediği iki kişiyle bitiyor.
Bu odadaki yönetmenler


