Ülke odası
Moritanya
Bu odadaki on beş filmden yalnız biri baştan sona Moritanya'da geçiyor. Geri kalanı Paris'in işçi yurtlarında, Mali'nin bir kasabasında, bir köle gemisinde, Moskova'da ve Guangzhou'da çekildi. Üç yönetmen var ve üçü de ülkelerinden uzakta çalıştı — bu sinemanın adresi ülkenin kendisi değil, ülkeden çıkanların gittiği yerler.
Bir ülkenin sineması o ülkede çekilmediyse, kimin sinemasıdır?
Bu odada üç durak var. İlki Paris: yetmişlerde Fransa'ya çalışmaya gitmiş insanların kaldığı yurtlar, ve o yurtlarda kamerayla dolaşan iki yönetmen. İkincisi tarih — köle gemisi, sömürge kolonu, bir kraliçenin direnişi; bu filmler Moritanya'da değil, Moritanya'nın da içinde olduğu daha büyük bir haritada geçiyor. Üçüncüsü Sissako: kamerası Mali'de, Moskova'da, Çin'de, ve bir kez, yalnız bir kez, Nouadhibou'da.
Devamını oku
Bu odada üç yönetmen var. Ülkenin sineması bu sayıyla kuruldu ve sayı hâlâ üç.
Zincir
1973 → 2024

Soleil O
Geliyor, iş arıyor, ve şehir onu her kapıda başka bir cümleyle geri çeviriyor. Hondo filmi kendi parasıyla, yıllara yayılan aralıklarla çekti. Ülkenin sineması bir stüdyoda değil, Paris'te bir göçmenin gününde başlıyor. Aynı yurtlar, bu kez içeriden bir yönetmen.

Nationality: Immigrant
Bir işçi yurdu, ortak koridor ve kirayı tartışan sakinler. Sokhona kamerayı yurdun içine sokup orada yaşayanlarla birlikte çekiyor, konu edilen insanlar filmin yapımına katılıyor. İki yıl sonra aynı yönetmen sözü kimin alacağını soruyor.

Safrana or Freedom of Speech
Bir grup işçi, dönme fikri ve bir tarım projesi. Sokhona göçü tek yönlü bir hikâye olmaktan çıkardı, dönüş de en az gidiş kadar zor çıktı. Hondo göçün tarihini aramaya gidiyor ve gemide buluyor.

West Indies: The Fugitive Slaves of Liberty
Sahne bir gemi, güverte bir dans pisti ve ambar bir yük. Hondo bütün filmi stüdyoya kurulmuş tek bir gemi dekorunda çekti; yüzyıllar aynı güvertede üst üste geçiyor. Müzikal biçimi burada bir hafifletme değil, tam tersi bir yük taşıma yöntemi oldu. Gemiden karaya, ve tarihin bir kez direndiği yere.

Sarraounia
Bir kraliçe, ilerleyen bir sömürge kolonu ve teslim olmayı reddeden bir savunma. Hondo Afrika tarihini Avrupa'nın anlattığı biçimden çıkarıp savunan tarafın kadrajına aldı. Sekiz yıl sonra Hondo bugüne dönüyor, tür sinemasıyla.

Black Light
Bir adam bir olaya tanık oluyor ve sonra kimse onun gördüğünü kabul etmiyor. Hondo gerilim kalıbını alıyor ve içine kimin ifadesine inanıldığı sorusunu koyuyor. Ve odaya ikinci isim giriyor, yüzyılın son gününde.

Life on Earth
Fransa'dan bir kasabaya dönüş, çalışmayan bir telefon santrali ve beklenen bir yüzyıl dönümü. Sissako Mali'de çekti ve filmi bir olaya değil, hiçbir şeyin olmadığı bir güne bağladı. Dört yıl sonra kamera ilk ve tek kez ülkenin kendisine giriyor.

Waiting for Happiness
Bir kıyı kasabası, gitmeyi bekleyen bir genç ve dili tam sökemediği bir yer. Sissako Nouadhibou'da çekti ve bu odadaki tek tam Moritanya filmi bu. Ülkenin sineması kendi toprağına, kurulduktan yaklaşık otuz yıl sonra, tek bir filmle geliyor. Sonra tekrar Mali, ve bu kez bir kasabanın işgali.

Timbuktu
Şehri silahlı bir grup alıyor, yasaklar birer birer geliyor ve hayat aralarından geçmeye çalışıyor. Sissako şiddeti çerçevenin dışında tuttu, içeride kalan şey müzik yasağı ve top oynayamayan çocuklar oldu. Ve son film ülkeden en uzak noktaya gidiyor.

Black Tea
Bir çay dükkânı, Guangzhou'da bir Afrika mahallesi ve iki dilin arasında kurulan bir ilişki. Odanın ilk filmi Paris'te iş arayan bir adamla açılıyordu; sonuncusu başka bir kıtada, artık iş aramayan birini gösteriyor.
Bu odadaki yönetmenler


