Ülke odası
Romanya
Romanya'nın sineması bir ülkenin değil, bir on yılın işi.
Bir ülkenin sineması nasıl birdenbire var olur?
2000'lerin başında Romen sineması dünyada birkaç eski filmden ibaretti; sürekliliği olan bir sinema yoktu.
Sonra birkaç yönetmen, birbirine benzeyen bütçesizliklerle, aynı yöntemi ayrı ayrı buldu.
Zincir
1957 → 2026

The Mill of Good Luck
Savaş sonrası Romen sinemasının kurulduğu yıllardan kalan bir film. Devlet stüdyosu var, kadro var, seyirci var — dışarıda kimsenin haberi yok. Sekiz yıl sonra bu sinema ilk kez sınır dışına çıkar.

Forest of the Hanged
Cannes'da yönetmenlik ödülü. Romen sinemasının dışarıda görüldüğü ilk an — ve uzun süre tek an olarak kalır. Üç yıl sonra biri kamerayı devlete çevirir ve film raftan inmez.

Reconstruction
Prosedürün kendisini konu eden ilk Romen filmlerinden. Sonraki kuşağın kırk yıl sonra yeniden bulacağı yöntem burada zaten var: bekle, kesme, açıklama. Yetmişler ve seksenler: sinema çalışmaya devam eder, ama sesini kısar.

Microphone Test
Kamerayı elinde tutan adamın filmi. Ceauşescu döneminin ortasında, kaydın kendisi bir güç aracı olarak anlatılır — söylenebilecek en yakın şey budur. Sonra rejim düşer ve on yıl boyunca kimse ne yapacağını bilemez.

The Oak
Devrimden hemen sonra çekildi. Ülkeyi baştan sona geçen bir film ve gördüğü şey aynı yüzler, aynı masalar. Doksanlar boyunca stüdyo çöker, üretim durur. 2001'de üç kişi bir minibüse biner.

Stuff and Dough
Dalganın başlangıcı sayılan film. Bütçe yok, kadro küçük, kamera elde — sonradan üslup diye anılacak her şey burada mecburiyettir. Dört yıl sonra aynı yönetmen bir gece ve bir ambulansla dünyayı ikna eder.

The Death of Mr. Lazarescu
Dalganın kurucu filmi. Bundan sonra "Romen filmi" denince akla gelen şey belli olur: gerçek zaman, sabit kamera, kimsenin suçlu olmadığı bir sistem. Ertesi yıl aynı yöntem bu kez güldürmek için kullanılır.

12:08 East of Bucharest
Dalganın komedi kanadı. Devrimin ne olduğu bir taşra stüdyosunda, saat üzerinden tartışılır — ve tartışma çözülmez. Bir yıl sonra Cannes'ın en büyük ödülü Romanya'ya gider.

4 Months, 3 Weeks and 2 Days
Altın Palmiye. Dalganın dışarıdan görüldüğü, adının konduğu ve sonraki on yılın beklentisinin belirlendiği an. Ödülden sonra yöntem sertleşir: üç yıl sonra üç saat süren, açıklama yapmayan bir film gelir.

Aurora
Dalganın en uç noktası. Seyirciye hiçbir kolaylık tanımaz; yöntem burada kendi sınırını dener. Sonra konular dışarıdan içeriye kayar: kurum yerine aile, prosedür yerine inanç.

Beyond the Hills
Gerçek bir olaydan yola çıkar ve kimseyi suçlamaz. Dalganın ahlaki tutumu burada en açık hâlini alır: kötü niyet olmadan da felaket olur. Bir yıl sonra Berlin, dalganın ikinci kuşağına açılır.

Child's Pose
Altın Ayı. Dalgayı kuranlar değil, onların yöntemiyle büyüyenler ödül almaya başlar — yöntem artık öğrenilebilir bir şeydir. Üç yıl sonra yöntem kendi ustasına döner ve bir daireye kapanır.

Sieranevada
Dalganın olgunluk filmi. Tek mekân, üç saat, kesintisiz konuşma — biçim artık gösterilecek bir şey değil, taşınan bir alışkanlık. Ardından kurmaca yetmez olur; kamera gerçek bir soruşturmanın içine girer.

Collective
Belgeselin dalgaya katıldığı nokta. Kurmacanın yıllardır anlattığı sistem, bu kez kayıtla gösterilir. Oscar'da iki dalda aday oldu. İki yıl sonra bir yönetmen yöntemi bırakır ve doğrudan seyirciye döner.

Bad Luck Banging or Loony Porn
Altın Ayı. Dalganın kurallarını açıkça kıran ilk büyük ödül: kamera hareket eder, film üçe bölünür, ortada hikâye değil bir sözlük vardır. Beş yıl sonra dalganın kurucularından biri ikinci kez Cannes'ın en büyük ödülünü alır — bu kez Romanya'da geçmeyen bir filmle.

Fjord
İkinci Altın Palmiye. Zincir, başladığı yerin çok uzağında bitiyor: bir Romen filmi artık Norveç'te geçebilir ve hâlâ Romen filmi sayılır.
Bu odadaki yönetmenler


