Ülke odası
Suriye
Bu odadaki filmlerin büyük bölümü tek bir devlet kurumunun izniyle çekildi. Kurum az film üretti, o filmleri çoğu zaman göstermedi, ve yönetmenler anlatmak istediklerini köye, aileye, masala taşıyarak anlattı. 2011'den sonra izin diye bir şey kalmadı ve sinema kamerayı başka ellere bıraktı: kuşatma altındaki bir hastanede çalışanlara, telefonuyla çeken birine, yurt dışında kurgu masasına oturan bir yönetmene.
Bir ülke, ekranda hep parçalar hâlinde görünüyorsa bütünü nerede duruyor?
Bu odada dört durak var. İlki bir kurum: filmleri devlet üretti, sayı azdı, ve üretilen filmlerin bir kısmı yıllarca gösterilmedi. İkincisi bir kuşak — Malas ve çevresi, çocukluğu, babayı ve hatırlamayı çeken yönetmenler. Üçüncüsü yurt dışında çekilenler. Sonuncusu 2011 sonrası: bu filmlerin çoğu belgesel, çoğu ülkenin dışında kurgulandı.
Devamını oku
Bu odadaki yirmi filmin ekrana koyduğu Suriye ya bir köy, ya kuşatılmış bir mahalle, ya da uzaktan yeniden kurulmuş bir görüntü. Barış zamanındaki büyük şehir neredeyse hiç çekilmemiş.
Zincir
1970 → 2019

Film-Essay on the Euphrates Dam
Yeni bir baraj, beton, ve inşaatın ilerleyişi. Amiralay ilk filmini bir kalkınma projesini anlatmak için çekti — bu odanın ilk filmi bir tanıtım işiyle açılıyor. İki yıl sonra kurmaca başlıyor ve konu hemen dağa çıkıyor.

The Cheetah
Dağda yaşayan bir adam, aşağıdaki köy ve iki taraf arasında kurulan hesap. Maleh devlet kurumunun ürettiği ilk uzun metrajlardan biriyle bir kalıbı kurdu: mesele doğrudan söylenmiyor, kırsala taşınıyor. Aynı yıl, bir su tankerinin içinde, çölde.

The Dupes
Üç adam bir su tankerinin boş deposuna giriyor ve sınırı öyle geçmeyi umuyor. Sıcak, bekleme ve kapağın kapalı kalması filmin bütün gerilimini taşıyor. Filmi bir Mısırlı yönetdi, devlet kurumu üretti, ve bu odaya girmesinin sebebi de bu ikisi. On iki yıl sonra kamera şehre iniyor, bir çocuğun yanına.

Dreams of the City
Bir kadın oğullarıyla Şam'a taşınıyor ve şehir onları dedenin evine bağlıyor. Malas ellili yılların Şam'ını bir çocuğun boyundan çekiyor, siyaset radyodan ve yetişkinlerin sustuğu anlardan giriyor. Dört yıl sonra iki film birden çıkıyor ve ikisi de köye dönüyor.

Stars in Broad Daylight
İki düğün, bir aile ve evin içindeki hiyerarşi. Ossama Mohammed aileyi bir aile olarak değil, küçültülmüş bir iktidar düzeni olarak çekti. Film devlet kurumu tarafından üretildi ve Suriye'de gösterime girmedi — bu odanın en çok anlatılan olgusu bu. Aynı yıl, aynı kurum, bambaşka bir ton.

Nights of The Jackal
Bir baba, çocukları ve gece köyde duyulan sesler. Abdelhamid aynı kurumun içinde komediye yakın bir dil kurdu ve otoriteyi eleştirmenin yolunu gülünç bir baba figüründen geçirdi. Malas bu kez yıkılmış bir şehre gidiyor.

The Night
Kuneytra, yıkılmış bir kasaba ve orada geçmiş bir çocukluğun anlatılması. Malas bir şehri artık ayakta olmadığı için hafızadan kurdu, ve filmin zamanı da o yüzden düz akmadı. Amiralay yıllar sonra geri dönüyor, bu kez ölmekte olan bir yazarın odasına.

There Are Many Things One Can Talk About...
Hasta bir oyun yazarı, bir oda ve kayda alınan konuşmalar. Amiralay tek bir insanın son dönemini kaydediyor ve o kayıt bir ülkenin son otuz yılını da içine alıyor. Kurmaca yeniden köye çıkıyor, bu kez üç kuşak birden.

Sacrifices
Bir dede ölüyor ve mirası üç torun arasında bölünüyor. Ossama Mohammed anlatıyı olay sırasından çıkardı, film bir hikâye izlemek yerine bir yerde durup bakmayı istiyor. Ve Amiralay otuz üç yıl sonra ilk filminin bölgesine geri gidiyor.

A Flood in Baath Country
Aynı baraj bölgesi, aynı yönetmen, otuz yıl sonra. Amiralay bu kez okulu, muhtarı ve barajın altında kalan köyleri çekiyor; ilk filminde övdüğü projeye geri dönüp onu geri alıyor. Bir sinemanın kendi ilk filmini böyle açıkça reddettiği ikinci bir örnek bu odada yok. Malas'ın son kurmacası, ve konu yine bir evin içi.

Passion
Halep, bir aile ve bir kadının şarkı söylemesinin yarattığı sorun. Malas namus meselesini ailenin içine kapatıyor, dışarısı yalnız pencereden ve seslerden giriyor. Bir yıl sonra kamera ülkenin dışına çıkıyor ve orada kalıyor.

I Am the One Who Brings Flowers to Her Grave
Birkaç kadın, hapis yılları ve şimdi başka bir ülkede geçen hayatlar. İki yönetmen filmi bir tanıklık derlemesi olarak değil, birbirini tanıyan insanların konuşması olarak kurdu. Sekiz yıl sonra film artık iki yerde birden çekiliyor.

Silvered Water
Bir şehirde çekilmiş görüntüler, başka bir şehirde oturan bir kurgu masası ve ikisini birbirine bağlayan yazışma. Ossama Mohammed ülkeye giremiyordu, Bedirxan içerideydi ve çekiyordu. Film bu iki konumdan kuruldu — kimin çektiği ile kimin kurguladığı ilk kez ayrı iki iş. Bundan sonrasında kamerayı çoğunlukla yönetmenler tutmuyor.

Last Men in Aleppo
Bir ekip enkaza gidiyor, kazıyor, sonra bir sonraki adrese geçiyor. Fayyad kurtarma işini bir kahramanlık anlatısına çevirmedi, işin tekrarını ve aralarındaki boş saatleri de filme aldı. Bir yıl sonra kurmaca geri geliyor, ama artık başka bir ülkede çekiliyor.

The Day I Lost My Shadow
Bir kadın tüp gaz aramaya çıkıyor ve gün bittiğinde şehirden çıkmış oluyor. Kaadan gündelik bir işi bir yolculuğa çeviriyor, gölgelerin kaybolması filmin tek gerçek dışı ögesi olarak kalıyor. Ve son film yer altına iniyor.

The Cave
Yer altına kurulmuş bir hastane, koridorlar ve yukarıdan gelen ses. Fayyad filmi hastaneyi yöneten kadın doktorun günü üzerine kurdu; işin yanında bir de kadın olduğu için tartışılması var. Odanın ilk filmi bir barajın inşaatını çekiyordu; sonuncusu yerin altında bir hastanenin ayakta durmasını çekiyor.

