Ülke odası
Ukrayna
Bu odadaki yirmi beş filmin onu Sovyet döneminden ve o filmlerin çoğu Ukraynaca değil. Bağımsızlıktan sonra çekilenlerin neredeyse hepsi Ukraynaca. Bir sinemanın hangi dilde konuştuğu bir tercih değil — kimin izin verdiğiyle ilgili.
Bir sinema hangi dilde konuşacağına kendisi mi karar verir?
Bu odada dört durak var. İlki Sovyet içinde Ukrayna: Dovzhenko, Vertov ve Muratova — Moskova'nın izniyle çalışan ama kendi dillerini bulan yönetmenler. İkincisi şiirsel sinema, altmışlarda kurulan ve kısa sürede bastırılan akım. Üçüncüsü bağımsızlık: 1991 sonrasında kendi adıyla çekilen filmler. Sonuncusu savaş — 2014'ten sonra sekiz film.
Devamını oku
Bu odadaki filmlerin üçte biri son on yıldan ve savaş bir konu değil, çekim koşulunun kendisi.
1929 → 2022

Man with a Movie Camera
Bir gün, bir şehir, ve hiç kurgulanmamış bir film. Vertov Odessa ve Kiev'de çekti ve hikâye anlatmayı tümüyle reddetti. Aynı yıl bir fabrikada başlayan bir ayaklanma çekiliyor.

Arsenal
1918 Kiev'i, bir iç savaş, ve konuşan ölüler. Dovzhenko savaşı bir olay dizisi olarak değil bir ağıt olarak çekti. Ertesi yıl bir köye traktör geliyor ve elma ağaçları yağmurda kalıyor.

Earth
Bir genç öldürülüyor ve film hiçbir şeyi açıklamıyor. Dovzhenko kolektifleştirmeyi propaganda olarak çekmedi ve Moskova'da eleştirildi. Aynı yıl kamera Donbas'ın madenlerine iniyor.

Enthusiasm
Bir maden havzası ve sesin ilk kez böyle kullanıldığı bir film. Vertov Donbas'ı sanayi olarak çekti — doksan yıl sonra aynı yer bu odanın savaş coğrafyası oldu. Otuz beş yıl sonra Karpatlarda bir kan davası ritüelle anlatılıyor.

Shadows of Forgotten Ancestors
Hutsul geleneği bir folklor öğesi değil filmin kendi dili oluyor. Bu film şiirsel sinema akımını başlattı ve yönetmeni yıllar sonra hapse girdi. Aynı yıl boşalmış bir köyde yaşlı bir adam evini beyaza boyuyor.

A Well for the Thirsty
Neredeyse hiç konuşulmuyor ve köy boş. Film çekildikten sonra yirmi iki yıl rafta bekletildi ve ancak 1987'de gösterilebildi. İki yıl sonra bir dairede üç insan üç ayrı zamanda yaşıyor.

Brief Encounters
Üç insan hiç buluşmuyor ve anlatı kırılıyor. Muratova ilk filminde biçimini buldu ve sonraki bütün işleri o kırıklıktan çıktı. Dört yıl sonra bir oğul gitmek istiyor ve annesi bunu duymuyor.

The Long Farewell
İki insan birbirini anlamıyor ve film bunu ayrıntısıyla kaydediyor. Film raftan kaldırıldı ve ancak on altı yıl sonra gösterildi. On sekiz yıl sonra Sovyet toplumu iki ayrı biçimde çöküyor.

The Asthenic Syndrome
İki bölüm, iki tür, ve aralarında hiçbir bağ yok. Muratova çöküşü bir tez olarak değil, uyuyakalan ve öfkelenen insanların dizisi olarak çekti. Yirmi bir yıl sonra bir kamyon şoförü taşrada kayboluyor.

My Joy
Sürücü kayboluyor ve film başka insanlara geçiyor. Loznitsa belgeselden geldi ve ilk kurmacasında anlatıyı bilerek dağıttı. Dört yıl sonra sağır çocukların okulunda tek kelime duyulmuyor.

The Tribe
Bütün film işaret diliyle ve altyazısız ilerliyor. Slaboshpytskyi anlamamayı filmin şartı yaptı ve aynı yıl doğuda savaş başladı. Dört yıl sonra Donbas on üç ayrı yalanla anlatılıyor.

Donbass
On üç bölüm birbirine bağlanmıyor ve kimin doğru söylediği belli olmuyor. Loznitsa gerçek videolardan yola çıktı ve her bölümü bir sahtekârlığın kaydı yaptı. İki yıl sonra biri savaşın bitişini hayal ediyor.

Atlantis
2025'te savaş bitmiş ve geriye zehirlenmiş bir toprak kalmış. Vasyanovych filmi 2019'da çekti ve o tarih geldiğinde savaş sürüyordu. Aynı yıl cephe hattındaki bir aile kendi filmini çekiyor.

The Earth Is Blue as an Orange
Bir anne ve dört çocuğu kendi hayatları hakkında film çekiyor ve Tsilyk onları çekiyor. Kamera burada bir tanıklık aracı değil, ayakta kalma yöntemi. İki yıl sonra bir evin duvarı yıkılıyor ve hamile bir kadın orada kalıyor.

Klondike
2014'te bir yolcu uçağı düşürülüyor ve enkaz o evin yakınına iniyor. Er Gorbach savaşı cephe olarak değil, evin içine giren bir şey olarak çekti. Aynı yıl esaretten dönen bir kadın asker evde başka bir savaşla karşılaşıyor.

Butterfly Vision
Kimse ona ne olduğunu sormuyor ve o da anlatmıyor. Zincir 1929'da kurgulanmamış bir şehir filmiyle başladı ve doksan üç yıl sonra anlatılamayan bir dönüşle bitiyor — arada bir sinema önce izin bekledi, sonra kendi dilini buldu.


