
Rusya · 1932–1986
Andrei Tarkovsky
Bir planı, seyircinin sabrı tükendiği yerden sonra da sürdürmeyi seçti.
“Sanata düşen işlev, çoğu zaman sanıldığı gibi, fikirleri aktarmak, düşünceleri yaymak, örnek teşkil etmek değildir.”
Sculpting in Time / Mühürlenmiş Zaman (1986)
Sinemanın Şairi
Andrei Tarkovsky yalnızca yedi uzun metraj film çekti. Bu yedi filmle sinema tarihinin en derin izini bıraktı.
Sovyetler Birliği'nde, sansürün ve ideolojik baskının gölgesinde çalışmasına rağmen, hiçbir zaman devletin istediği filmleri yapmadı. Her filmi bir başkaldırıydı — sessiz, ağır, ama yıkılmaz.
Tarkovsky için sinema 'zamanı heykel etme' sanatıydı. Kamera hareket etmiyordu — izliyordu. Yağmur yağıyordu çünkü yağmur yağması gerekiyordu. Zaman akıyordu çünkü zaman her şeyi eritir.
Stalker, Andrei Rublev, Solaris — bu filmler izlendikten sonra insanı bırakmıyor. Çünkü Tarkovsky cevap vermez. Soruyu açık bırakır. Ve o açık soru, yıllarca zihinlerde yaşar.
1986'da sürgünde, Paris'te hayatını kaybetti. Ama Zona'sında, suların altında kalan evinde, yanan mumun titrek ışığında — hâlâ yaşıyor.
Andrei Tarkovsky DÜNYASI
Tarkovsky için sinema, zamanı yontmaktır. Onun planları uzar, çünkü acele etmez; bir damlanın düşüşünü, rüzgârın bir tarlada gezinişini, ıslak bir duvardan akan suyu izlemeye değer bulur. Olay örgüsü onu pek ilgilendirmez — onun derdi, anın kendisidir, ruhun zamanla nasıl temas ettiğidir. Bir Tarkovsky filmi seyretmek değil, içinde yaşamaktır; saat değil, hafıza gibi akar. Sabretmeyi göze alanın karşılığını ise az film bu kadar cömertçe öder.
Su, ateş, toprak ve rüya onun değişmez sözlüğüdür. İnanç ile şüphe, madde ile ruh, hatıra ile bugün arasında gidip gelir; çünkü Tarkovsky sinemayı bir sanat değil, bir dua biçimi olarak görür. Sovyet sansürüyle boğuşa boğuşa, sürgünde öle öle, ödün vermeden yedi film bıraktı geriye — ama o yedi film, sinemanın ruhani olabileceğine dair en güçlü kanıttır. Onu izleyen, filmden çıktığında dünyaya biraz daha yavaş, biraz daha derin bakar.
Başlamak için
Stalker 1979Zona'ya giriş. Sinema tarihinin en uzun ve en derin yolculuğu.
Andrei Rublev 1966Bir ikonacının hayatı üzerinden Rusya tarihi.
Solaris 1972Uzay filmi değil, hafıza ve kayıp filmi.
Mirror 1975Tarkovsky'nin en kişisel filmi. Otobiyografik, şiirsel.
The Sacrifice 1986Son film. Bir vedanın güzelliği.
Canon filmleri
Ödüller
- Venedik Film Festivali · 1962 · kazandı · Ivan's Childhood
Söyleşiler
- Documentary













