
Kazakistan
Darezhan Omirbaev
Eller, ayaklar, kapılar — yüz en son gelir.
Omirbaev sinemaya matematikten geldi ve filmleri o disiplini taşıyor. Fazlalık yok: bir sahne ne kadar sürmesi gerekiyorsa o kadar sürüyor, bir plan ne gösterecekse onu gösterip bitiyor.
Yüz yerine ayrıntıya bakar. Bir el, bir ayakkabı, bir kapı kolu, bir para tomarı. Karakterin ne hissettiğini söylemez; ne yaptığını gösterir ve gerisini sana bırakır. Bresson'la kurulan benzerlik buradan geliyor ve Omirbaev bunu kendisi de söylüyor.
Oyuncuları çoğunlukla profesyonel değil. Profesyonel kullandığında bile onları sıradan insanlar gibi çekiyor — rol yapmalarına izin vermiyor.
Hikâyeleri sık sık Rus edebiyatından geliyor ama Kazakistan'a taşınıyor. Bir Tolstoy hikâyesi bir şoförün borcuna, bir Dostoyevski romanı bir öğrencinin parasızlığına dönüşüyor. Klasik metin süs değil; bugünü anlatmak için kullanılan bir alet.
- KameraAyrıntı planları — el, ayak, nesne; yüz esirgenir.
- SesSessizlik ve gündelik gürültü; müzik neredeyse yok.
- İmzaKlasik roman bugünün yoksulluğuna taşınır.
Başlamak için
















