
Hindistan · 1925–1976
Ritwik Ghatak
Tiyatrodan ve şiirden geldi; bölünmeyi hiçbir zaman kabul etmedi.
Ghatak'ın bütün filmleri aynı yaradan konuşur: Bengal'in ikiye ayrılması ve bir halkın evinden olması. Mülteci kampı, kira odası, kalabalık bir aile; hepsi o kopuşun sonucu.
Melodramı reddetmedi, tersine sonuna kadar kullandı. Ses yükselir, müzik girer, jest büyür. Ona göre acı ölçülü anlatıldığında görünmez oluyordu; sesi kısmak bir tür yalan olurdu.
Aynı dönemde Bengal sinemasında daha sakin bir dil kuran bir başka yönetmen vardı ve dünya onu daha erken tanıdı. Ghatak'ın filmleri sağlığında geniş seyirciye ulaşmadı; sonradan, özellikle Hindistan'da film okuyan kuşaklar arasında asıl karşılığını buldu — kendisi de kısa bir süre o okulda ders verdi.










